Ο Αλέξανδρος Αβρανάς σε ερώτηση σχετικά με τη βραβευμένη του ταινία Miss Violence απάντησε πως με δυόμισι ταινίες δεν δέχεται ότι υπάρχει «weird Greek cinema». Και ευτυχώς που αυτή η δήλωση είχε ένα ψήγμα ειρωνικής αμφισβήτησης ώστε να προβληθεί από τα εγχώρια μέσα -και να καταστεί επιδημική- και μέσα από αυτό το δρόμο να φτάσει σε ευρύτερο κοινό ο όρος Greek weird wave. Διαφορετικά, δύο χρόνια μετά την διεθνή του επισημοποίηση, θα ήταν ακόμα εθνικά εξοστρακισμένος. Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης και εικαστικός, βέβαια, υποτίμησε την ουσία του όρου σε ζήτημα λογιστικής, που όμως κι από αυτή την άποψη αν το εξετάσει κάποιος ο αριθμός των Greek weird ταινιών είναι αρκετός, για την μικρή ελληνική παραγωγή, ώστε να χαρακτηριστεί κύμα. Επομένως το ερώτημα μεταφέρεται από το αν υπάρχει κάποιο νέο ελληνικό κύμα στο αν υπάρχει κάτι αμιγώς ελληνικό που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως αλλόκοτο.


[Mohammad – Sacrifis]

Ανεπίσημα, τα τελευταία χρόνια, ο χαρακτηρισμός «αλλόκοτο» και «παράξενο» ήταν η πρώτη διατύπωση στην κριτική μας όλο και συχνότερα, βγαίνοντας αμήχανοι από τις ελληνικές προβολές. Και αυτή η αμηχανία άρχισε να γίνεται προσμονή για το νέο σινεμά που δεν μπορούσε να προσδιοριστεί ακόμα με πιο ειδοποιό όρο. O Steve Rose της Guardian, ως ένας καλός παρατηρητής από μακρυά και εκ των υστέρων, έκανε την αυτολεξεί μετάφραση αυτής της αισθητικής του αλλόκοτου που προκαλούσε η αφήγηση του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Και έτσι το ονοματοδότησε πολύ απλά Greek Weird Wave. Πέρα όμως από το σινεμά αυτή η πρώτη αμήχανη εντύπωση του αλλόκοτου άρχισε να προκύπτει και για πολλά θεατρικά έργα, εικαστικές εκθέσεις, παραστάσεις χορού, άλμπουμ και live, στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Γενικότερα το νέο πολιτισμικό κύμα στη διαρκώς μετασχηματιζόμενη χώρα άρχισε να έχει όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που σήμερα και εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για το Ελληνικό Αλλόκοτο Κύμα.


[Ξέφρενο Αερόστατο -Ανεβοκατέβασμα]

Το Greek Weird Wave έχει όλα τα θεωρητικά χαρακτηριστικά ενός κινήματος και όλα τα συστατικά ενός νέου avant garde. Η έναρξή του χρονικά είναι μεταολυμπιακή, σε μία περίοδο περί της εξέγερσης του Δεκεμβρίου 2008. Αυτή η νέα γραφή αναγνωρίστηκε κυρίως στο σινεμά και σε κάποιο βαθμό στα εικαστικά πρωτίστως από τους ξένους θεωρητικούς. Οι Έλληνες είναι ακόμα σε στάση αναμονής για το νέο ρεύμα που θα γεννήσει η κρίση, ενώ αυτό είναι ήδη εδώ πολύ πριν την επίσημη εμφάνιση της κρίσης. Εξάλλου η τέχνη έχει το χαρακτηριστικό του να προηγείται των καταστάσεων προδηλώνοντας την έλευσή τους. Όσον αφορά την μουσική το Greek Weird Wave έχει έντονη έκφραση, αλλά δεν είναι τόσο οργανωμένο και ούτε αρκετά προβεβλημένο. Πέρα από το ίντερνετ, κύριο βήμα για το νέο avant garde είναι τα event στο δισκάδικο Vinyl Microstore και το ετήσιο φεστιβάλ του, τα Yuria. Επίσης, μέχρι πέρσι, ήταν ο χώρος KNOT. Για μικρό χρονικό διάστημα, επίσης, σημαντικό βήμα προβολής ήταν τα Lifo nights, στα οποία εμφανίζονταν τα τελευταία ονόματα της διεθνούς πρωτοπορίας. Σε μία τέτοια βραδιά πριν πέντε περίπου χρόνια έκανε την πρώτη του εμφάνιση του ο Άγγελος κυρίου. Καθισμένος σε μία καρέκλα είχε τα πόδια του μέσα σε πλαστικές σακούλες για να παράγει ήχο, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε τους νεορεαλιστικούς στίχους του με παραμορφωμένη φωνή σε αποδομημένα τραγούδια πολύ μικρής διάρκειας. Κάτι νέο είχε γεννηθεί .


[ Άγγελος κυρίου – ασυνεχή ελαφρά χτυπήματα]

Το ελληνικό αλλόκοτο ρεύμα στη μουσική δεν είναι ένας ξεχωριστός ήχος, με την έννοια μίας νέας μελωδίας ή ρυθμού. Θα μπορούσαμε να πούμε όμως πως στα περισσότερα από αυτά υπάρχει μία αναγνωρίσιμη ιδιοσυγκρασία που η αισθητική της αναδύει το παράξενο και αλλόκοτο. Επίσης αν και πολλά από αυτά μπορεί να έχουν μία συγγένεια και να κρύβονται μέσα σε διεθνή ρεύματα, η ελληνική τους προέλευση αν τα εξετάσουμε από την πλευρά της εγχώριας δημιουργίας μέσα στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον τα κατατάσσει στο διαφοροποιημένο Greek Weird Wave. Για παράδειγμα λόγος μπορεί να γίνεται διχαστικός όπως στα νεο-dada ΦΥΤΑ ή να  είναι η νέα ποίηση του Jazra Khaleed ή του Στέργιου Σκώτου. Επίσης η ιδιοσυγκρασία αναβλύζει στην hypnagogic του λΑΜΠΕΡΟύΚ ή στην μνημειακότητα του τρίο δωματίου MOHAMMAD ή στη plunderphonics του jar moFF ή και στην εννοιολογική oulipo του Larry Gus.


[ΦΥΤΑ – διάφορα όμορφα λουλούδια ]

Με όρους ετήσιας αποτίμησης εξαιρούνται μερικά πολύ καλά άλμπουμ που έτυχε να κυκλοφορήσουν λίγο νωρίτερα, λίγα που δεν έχουν ακόμα υλική υπόσταση σε δισκογραφική ή κάποια διαδικτυακή πλατφόρμα και αρκετά εξαιρετικά τα οποία όμως δεν πληρούν τα κριτήρια του Greek Weird Wave. Το ΚΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ του κτίρια τη νύχτα είναι στην κορυφή για το καλύτερο αλμπουμ του ελληνικού αλλόκοτου κύματος για το 2013. Ο κτίρια τη νύχτα έφτιαξε τον πιο «εύκολο» δίσκο του μέχρι σήμερα με όλες τις αξίες του vaporwave αν και στις ηλεκτρονικές εκδοχές παρεμβάλλονται indie κιθάρες. Πολυεπίπεδος μουσικά, άρτιος τεχνικά με μία καταγραφή εικοσιδύο χρόνων διαδρομής στο ελληνικό αστικό ηχοτοπίο που κλείνει με ένα από τα πιο όμορφα ambient κομμάτια.

ktiria_webphoto_02(1)m

1. κτίρια τη νύχτα – ΚΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ 

2. MOHAMMAD – Som Sakrifis 

3. jarr moFF – Commercial Mouth 

4. ΦΥΤΑ & Αλέξανδρος Δρόσος – List-en 

5. Άγγελος κυρίου – πολλά τελευταία βράδια 

6. λΑΜΠΕΡΟύΚ & Jazra Khaleed – Φρούριο Ελλάδα 

7. Στέργιος Σκώτος & Το Σύνταγμα Της Ηδονής – ΣΟΥΖΑ 

8. edeka – από τη γη ως πολύ πολύ μακριά, δεν είναι αρκετά 

9. Larry Gus – Years Not Leaving 

10. sister overdrive – the shape of failures past 

 


[jar moFF – commercial mouth]

 

Κείμενο: Helmet

Check:

Άγγελος κυρίου

edeka

jarr moFF

κτίρια τη νύχτα

λΑΜΠΕΡΟύΚ

Larry Gus

MOHAMMAD

Ξέφρενο Αερόστατο

sister overdrive

Στέργιος Σκώτος

ΦΥΤΑ