psit_DSC0615

Ζούμε σε γκρι καιρούς, αυτό είναι μια αλήθεια. Μοιάζει να έχουμε χάσει τον ζωηρό ενθουσιασμό που είχαμε παιδιά και το βαρύ φορτίο του μέλλοντος να ρίχνει μια σκιά που κρύβει την αληθινή μας δυναμική, το προσωπικό μας χρώμα. Και μένει ένα γκρίζο να μας συνοδεύει: αυτό της πόλης, των υποχρεώσεων, της ρουτίνας, αυτό το γκρίζο που μοιάζει να προμηνύει πως ποτέ δεν θα έρθει αλλαγή για εμάς. Και εκεί που τριγυρίζεις τους δρόμους με την γκρίζα σου περιβολή, συμβαίνει κάποιες φορές, ένα πρόσωπο, μια συνομιλία ή ένα δώρο αναπάντεχο, να λειτουργήσει σαν πρίσμα σε μια άλλη, ζωηρόχρωμη πραγματικότητα, σαν αυτή που κατοικεί το κορίτσι με το μπλε μαλλί της οδού Βεΐκου στο Κουκάκι.

Η Κατερίνα Σταμάτη είναι ένας άνθρωπος δραστήριος και κοινωνικός. Θα την ακούσεις στο ραδιόφωνο να παίζει τα αγαπημένα της τραγούδια, θα βρεις μικρά φανζίν με το όνομά της στα βιβλιοπωλεία, θα την συναντήσεις τυχαία να διαβάζει σε κάποιο καφέ του κέντρου ή απλά θα την βρεις πίσω από τον πάγκο του μικρού κίτρινου μαγαζιού που διατηρεί στο Κουκάκι, γνωστό και ως ‘Ψιτ!’, να φτιάχνει κοσμήματα και άλλα αντικείμενα με μεικτές τεχνικές. Στην δική μας συνάντηση, η Κατερίνα έφτιαχνε πολύχρωμα παραδείσια πουλιά, για την βιτρίνα του καταστήματός της. «Είναι πουλιά της φαντασίας μου», μου είπε όταν την ρώτησα «τις προάλλες τσακωνόμουν με την βαφτιστήρα μου, γιατί επέμενε πώς δεν υπάρχουν τέτοια πουλιά. Εγώ τότε της έδειξα φωτογραφίες από το ίντερνετ και εντυπωσιάστηκε. Μπορείς να βρεις κάθε λογής ζώο εκεί έξω, οπότε δεν χρειάζεται να περιορίζεις την φαντασία σου».

psit_DSC0611 psit_DSC0645 psit_DSC0640psit_DSC0579 psit_DSC0586

Στους πάγκους του Ψιτ!, θα βρεις κάθε λογής κοσμήματα, με διάθεση παιχνιδιάρικη και ατάκες που μοιάζουν χαμόγελα «Μου αρέσει αυτά που φτιάχνω να έχουν χιούμορ ή απλά χρώμα. Όταν φτιάχνω κάτι θέλω να εκφράσω ένα συναίσθημα ή να τιμήσω κάτι που πιστεύω ότι είναι σημαντικό. Θα φτιάξω ένα σκουλαρίκι για να τιμήσω τα σύννεφα ή τα ψάρια, που μου αρέσουν τόσο πολύ. Ο κόσμος φαίνεται πώς το εκτιμά. Προτιμά να πάρει ένα κόσμημα που θα έχει ένα νόημα για τον ίδιο, που θα μπορεί να συνδεθεί μαζί του, σαν να έχει ψυχή, να γίνει η παρέα του. Με χαρά διαπιστώνω ότι ο κόσμος έχει επιστρέψει σε πιο χαρούμενες δημιουργίες, υπάρχει χρώμα στην αγορά».

Ένα μάθημα που έμαθε από μικρή η Κατερίνα ήταν να πιστεύει στον εαυτό της. «Θέλει θάρρος να αντέξεις τις αποφάσεις σου και η μαμά μου, μου έμαθε από μικρή να πιστεύω σε αυτό που κάνω, σε βαθμό που να μην με πειράζει αν τα πράγματά που φτιάχνω θα αρέσουν ή όχι σε κάποιον άλλο. Έχω τόση πίστη σε εμένα που δεν με πειράζει η απόρριψη. Για εμένα η σχέση που έχει ο άνθρωπος με την δουλειά του είναι άμεση, αντικατοπτρίζει με έναν τρόπο την ψυχή του. Υπάρχουν και άλλοι που δεν επενδύουν πολύ από τον εαυτό τους σε αυτό που φτιάχνουν, απλά κάνουν κάτι που πουλάει ή κάτι που είναι στην μόδα. Εγώ δεν έχω ιδέα τι είναι της μόδα σήμερα. Φτιάχνω τα αντικείμενά μου και σε όποιον αρέσουν».

psit_DSC0567 psit_DSC0568 psit_DSC0563 psit_DSC0571 psit_DSC0562 psit_DSC0559 psit_DSC0558

«Υπάρχουν βέβαια, κάποιες φορές που με πιάνει ανασφάλεια. Σκέφτομαι, μα τι χρειάζεται αυτό που φτιάχνω; Δεν είμαι γιατρός να σώζω ζωές, δεν παράγω φαΐ, δεν κάνω κάτι χρήσιμο για την κοινωνία, δεν προσφέρω κάτι απαραίτητο για να ζήσεις. Μετά όμως σκέφτομαι καλύτερα και βρίσκω μια απάντηση. Από τα πρώτα ευρήματα της εποχής των σπηλαίων, που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, ξεχωρίζεις όπλα, κοσμήματα και ζωγραφιές στους τείχους. Ίσως, σκέφτομαι, η έκφραση μέσα από αυτά να ήταν πάντα μια ανάγκη. Το βλέπω και στους πελάτες μου. Έρχονται και μου λένε: ‘Είναι τα τελευταία μου λεφτά, αλλά θέλω να πάρω αυτό το σκουλαρίκι γιατί το έχω δει τόσο καιρό’. Μετά έρχονται από το κατάστημα να με χαιρετίσουν και τους βλέπω να φορούν τα κοσμήματα και μου λένε ότι τους ‘φτιάχνουν το κέφι’. Αυτή η φράση με κάνει να νιώθω υπέροχα. Έχουν αυτή την δύναμη τα κοσμήματα, είναι φυλαχτά. Μπορεί να σου δώσουν αυτοπεποίθηση γιατί κουβαλούν προσωπικές σκέψεις, συναισθήματα και αναμνήσεις». Άραγε η ίδια έχει δικά της φυλαχτά; «Έχω δυο ανθρωπάκια που αγκαλιάζονται σε ένα σκουλαρίκι. Αυτό είναι το αγαπημένο μου. Άλλο σημαντικό κόσμημα είναι δυο μικρά σκουλαρίκια που είχα μικρή, όταν τρύπησα τα αυτιά μου. Τα έλεγα αχλαδάκια και καρδούλες και τα θυμάμαι φωτογραφικά, όμως τα έχω χάσει».

Η Κατερίνα θυμάται με πολύ θέρμη το μεγάλωμά της και τις στιγμές δημιουργίας που είχε από μικρή δίπλα στους γονείς της. «Μεγάλωσα σε μια πολύ υποστηρικτική οικογένεια. Η μαμά μου με βοήθησε στο καλλιτεχνικό και ο πατέρας μου στο τεχνικό κομμάτι. Το κόσμημα τα συνδυάζει και τα δύο τέλεια. Θυμάμαι τα καλοκαίρια, πριν φύγουμε για διακοπές, οι προμήθειες μας ήταν μπλοκ ζωγραφικής, μαρκαδόροι, ξυλομπογιές και κόμικς μικι μάους. Πάντα είχα ανθρώπους γύρω μου να μοιράζομαι δημιουργικές ώρες. Θυμάμαι να ζωγραφίζω παρέα με τα ξαδέρφια μου. Ήταν κάτι σαν παιχνίδι. Το ταλέντο στην ζωγραφική, άλλωστε, αποκτάται με την εμπειρία. Πρέπει να μάθεις να παρατηρείς και να επιμένεις. Στην ουσία το μυστικό είναι τα μάτια σου, να ερμηνεύουν αυτό που βλέπεις στο χαρτί. Και η αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση είναι σημαντική για να συνεχίσεις να ζωγραφίζεις. Με θυμάμαι μικρή, να δίνω ζωγραφιές στην μητέρα μου. Εκείνη μου έλεγε ‘μπράβο βρε Κατερίνα, τι όμορφο που το κανες’ και το κολλούσε στο ψυγείο».

6 Πορτραι_το με σμα_λτο χρωματισ το_ psit_DSC0549 psit_DSC0553 psit_DSC0555

«Στο σχολείο δεν δίνονται τέτοιες ευκαιρίες. Πρέπει να είσαι τυχερός και να έχεις έναν καλό δάσκαλο. Εμείς, στο δημοτικό, που είναι και πιο δημιουργική περίοδος, είχαμε μία δασκάλα που τα έκανε όλα τα μαθήματα. Τα καλλιτεχνικά ήταν κάτι έτοιμο, κάτι καρτέλες που έκοβες και χρωμάτιζες το μήλο κόκκινο και πράσινο το φύλλο. Το μόνο που σε μάθαινε ήταν να ακολουθείς οδηγίες, σαν να σε ετοίμαζε για δημόσιο υπάλληλο. Σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα, γιατί υπάρχουν ξεχωριστοί δάσκαλοι για τα καλλιτεχνικά. Συνηθίζω να τους αποκαλώ μοντέρνους αγίους γιατί κάνουν τόσο όμορφα πράγματα και παίρνουν πενιχρά λεφτά».

Με τόσο δραστήρια παιδικά χρόνια και την αμέριστη υποστήριξη των δικών της, η Κατερίνα θεωρεί την πορεία της μέχρι το ‘Ψιτ!’ μια ευθεία γραμμή. «Στο παρελθόν δοκίμασα και άλλα επαγγέλματα. Κάποτε πήγα να γίνω σερβιτόρα αλλά δεν τα κατάφερα. Ήταν πολύ δύσκολο επάγγελμα. Πρέπει να θυμάσαι τι παρήγγειλε ο άλλος, ποιος το παρήγγειλε, που καθόταν κλπ. Γιατροί, σερβιτόρες, οι κοπέλες στα τηλεφωνικά κέντρα των ταξί … αυτά είναι τα πιο δύσκολα επαγγέλματα».

Κλείνοντας δεν απέφυγα να την ρωτήσω για το μόνιμο κόσμημα που κουβαλά πάνω της και με το οποίο συστήνεται στον κόσμο: ένα γαλάζιο τατουάζ σε μορφή ψάρι, που έχει ζωγραφισμένο στο χέρι της και μοιάζει να ανοιγοκλείνει το στόμα του σε κάθε χειραψία. «Ήθελα να κάνω κάτι που να έχει χιούμορ», μου απαντά έτσι απλά και συνεχίζει, «θέλω να κάνω και ένα πουλί στον αγκώνα, που όταν κουνάω το χέρι μου να μοιάζει πως φτερουγίζει, αλλά προς το παρόν έχω να πληρώσω την ΔΕΗ».

Το Ψιτ! βρίσκεται Βεΐκου 9 στο Κουκάκι.

Το Ψιτ! στο διαδίκτυο: https://www.psitjewellery.com/
Η ραδιοφωνική εκπομπή της Κατερίνας στο
CR Radio
To μπλογκ: http://kitrinospiti.blogspot.gr/
Και το
Flickr της: https://www.flickr.com/photos/crazy_athens/