algiers-w

Υπάρχουν δύο άξονες ισάξιας σημασίας βάσει των οποίων μπορούμε να μελετήσουμε ένα έργο: Ο ένας είναι το τι είναι αυτό που προσπαθεί να πει. Ο δεύτερος το πως το λέει. Και στην περίπτωση των Algiers, υπάρχει και για τους δύο αυτούς άξονες αρκετό υλικό προς μελέτη. Οι Αμερικάνοι από την Τζόρτζια, είναι ένα σχήμα με βαθιά ανάγκη να θέσει ερωτήματα από κοινωνικά και πολιτικά μέχρι αυτά για την ύπαρξη την ίδια. Όχι όμως με τρόπο απλοϊκό, όχι με συνθηματολογίες αλλά με διάθεση πραγματικά ακτιβιστική. Μια απλή βόλτα στην επίσημη σε σελίδα τους  και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  το μαρτυρά παντού. Μάλιστα, με αφορμή τα τρέχοντα γεγονότα γύρω από το ελληνικό δημοψήφισμα σχολίασαν μέσω αναρτήσεων την «αποτυχία της λιτότητας και του τοξικού νεοφιλελευθερισμού».

images-uploads-gallery-Approved_hi-res-640x426

Οι ίδιοι ορίζουν τη μουσική τους ως δυστοπικό soul. Το «δυστοπικό» όπως και όλα τα παραπάνω αποτελούν έναν σχολιασμό στο «τι». Το soul, αφορά το «πώς». Αλλά τα πράγματα και εδώ δεν είναι καθόλου απλά. Γιατί οι Algiers χρησιμοποιούν το soul σαν βάση, ισορροπώντας όμως ανάμεσα σε επιρροές που παραπέμπουν πέρα από το 70’s soul, σε ηλεκτρονικές φόρμες, στο post-punk της δεκαετίας του 80 και από εκεί στην βιβλικότητα των Bad Seeds.

Το ντεμπούτο των Algiers είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο γ@#$%^&α περίεργα άλμπουμ της χρονιάς. Είναι όμως και ένα από τα καλύτερα. Γιατί; Γιατί ενώ ανακατεύει την τράπουλα που κρατάει στα χέρια του, καταφέρνει να παραμείνει προσβάσιμο και ευανάγνωστο την ίδια ώρα που θέτει μερικά καθόλου επιδερμικά ερωτήματα.  Γιατί είναι άλμπουμ που δεν υιοθετεί μια ταυτότητα, αλλά πλάθει την δικιά του. Και γιατί οι καιροί είναι τέτοιοι που ο κόσμος χρειάζεται τέτοιους καλλιτέχνες παραπάνω από φανταχτερές τσιχλόφουσκες.