Η Αλίκη αποτελεί την ήρεμη δύναμη του πυρήνα των DEDE. Στις αρχές του ’90 τελειώνει το Μαθηματικό Τμήμα στη Θεσσαλονίκη, επιτελεί το καθήκον της απέναντι στη γνώση ως καθηγήτρια για κάποια χρόνια αλλά και ως προς τη φύση, αφού είναι μητέρα δύο παιδιών. Στα 33 της συνειδητοποιεί πως «είχε αναλάβει ρόλους που δεν ήταν πουθενά» και το 2003 αποφασίζει να τολμήσει το όνειρό της: το βιομηχανικό σχέδιο.

dede3

Ο Foant έχει το ρόλο του λιγομίλητου αλλά καυστικού στο σχεδιαστικό δίδυμο. Το 2004, σε ηλικία 20 ετών, ο Ελληνολίβυος Foant αναζητά την δική του πορεία. Αποφασίζει να γραφτεί σε σχολή, αφού ο μεγάλος του αδερφός επέμενε πως «Ζωγραφίζει καλά». Ξεκίνησε με κατεύθυνση την γραφιστική, όμως στη συνέχεια το βιομηχανικό σχέδιο τον κέρδισε. Οι δύο επικείμενοι φίλοι φοιτούσαν ταυτόχρονα στην ίδια σχολή, με ένα χρόνο διαφορά. Παρόλα αυτά, μια και μοναδική φορά ήρθαν σε επαφή. «Είχε τελειώσει το μάθημα, το επόμενο τμήμα ερχόταν στην αίθουσα και εγώ είχα κολλήσει μπροστά στον υπολογιστή, προσπαθώντας να κατανοήσω όλα αυτά που ήταν τόσο νέα για εμένα. Ξαφνικά αισθάνομαι ένα περίεργο κεφάλι από πάνω μου και ένα αδιάκριτο βλέμμα» παραδέχεται η Αλίκη και ο Foant συμπληρώνει «Δεν γύρισε να κοιτάξει. Ήθελα να δω τι κάνουν οι προχωρημένοι. Ακόμη θυμάμαι αυτό το μπεζ μπουφάν!».

Η φιλία τους ξεκίνησε αργότερα, το 2006, όταν βρέθηκαν για πρακτική στο ίδιο γραφείο. Η Αλίκη εκείνη την εποχή, ταυτόχρονα με την πρακτική της άσκηση, έκανε το BA της. «Ο Foant ήταν ο μόνος που με βοήθησε τόσο πολύ τότε» παραδέχεται. Πολύ γρήγορα συνειδητοποιούν πως έχουν ίδιο τρόπο αναζήτησης, ίδιο μάτι και πίνουν και οι δύο ντεκαφεϊνέ. Το 2007 ενώνουν τις δυνάμεις τους, το budget, τα project και δημιουργούν τους DEDE. Ενώ φαινομενικά αυτή η σχέση φαίνεται επαγγελματική, ουσιαστικά είναι μια βαθιά φιλία. Δεν ακολουθούν επαγγελματικά, αυστηρά καθορισμένα ωράρια. Η έμπνευση για αυτούς δεν καθορίζεται από τον χρόνο ή τον τόπο. Σχεδιάζουν όταν τρώνε έξω πάνω στα σουπλά, στις χαρτοπετσέτες και σε όποια επιφάνεια προσφέρεται για σχεδιασμό. Στην βόλτα, στο σπίτι ή οπουδήποτε βρίσκονται μπορούν να δημιουργήσουν.

«Την κρεμάστρα που βλέπεις την σχεδιάσαμε στο αμάξι. Μείναμε ώρες εκεί για να καταλήξουμε». Μοιράζονται κοινά πάθη όπως αυτό για το σουβλάκι. «Ο Foant μου έμαθε να τρώω κεμπάπ και δεν το αλλάζω με τίποτα» λέει η Αλίκη. Λατρεύουν τον Παπαϊωάννου και το σινεμά, αφού παρακολουθούν φανατικά από σινεφίλ ταινίες μέχρι blockbusters. «Τρέχουμε, περπατάμε και ορειβατούμε» με ενημερώνει η Αλίκη και ο Foant την πειράζει ως συνήθως «Δεν ορειβατούμε ακριβώς. Σιγά μην ανεβαίνουμε και το Έβερεστ. Σε τεχνητό ορειβατικό τοίχο εννοεί».

dede1

Ο Foant είναι «δύσκολος και σπαστικός, όμως τον εμπιστεύομαι απόλυτα για το σωστό και το λάθος» δηλώνει η Αλίκη. Οι διαθέσεις τους κουμπώνουν απόλυτα και ο ένας έχει την απόλυτη ελευθερία να ανακατευτεί στον άλλον. Ίσως αυτό να είναι και το μυστικό τους. «Αν δεν συνεργαζόμουν με την Αλίκη, θα έπαιζα ακόμη playstation» μου εκμυστηρεύεται ο Foant και με κάνει να αισθάνομαι πως ο ένας είναι αναντικατάστατος για τον άλλον.

Εάν εξετάσουμε φαινομενικά και συντηρητικά αυτήν την φιλία υπάρχουν τόσα πολλά που τους χωρίζουν: η κουλτούρα, η εθνικότητα, το φύλο, το κοινωνικό background, η ηλικία. Όμως τι είναι εκείνο που τους ενώνει; Ίσως είναι η αγάπη για το βιομηχανικό σχέδιο, η αλληλεπίδραση, η κοινή ονειροπόληση ή το σουβλάκι, ο ορειβατικός τεχνητός τοίχος, τα blockbusters, ο ντεκαφεϊνέ, το μπεζ μπουφάν; Ίσως και όλα.

dede6

Κείμενο: Miliband Ralph
Φωτογραφία: Gertrude Gary Milk

Η συνέχεια στο τεύχος 3 (ΦΙΛΟΙ)  που μπορείς να αγοράσεις με ένα κλικ εδώ και στα κεντρικά περίπτερα Αθήνας και Θεσσαλονίκης.