kmpelias_DSC6119

Τη λένε Λου. Το πλήρες όνομα της είναι Λουκία, που το πήρε από έναν βασιλικό, που είχε δικό του τραγούδι. Δεν είναι κάποια ράτσα, ή, μάλλον, είναι όλες οι ράτσες μαζί. Την βρήκα στο twitter, κρυμμένη και παιχνιδιάρα μαζί με τα αδέρφια της ανάμεσα σε κάτι retweets.

Ο κόσμος συνήθως επιλέγει σκύλο σαν να επιλέγει έπιπλο: εγώ θέλω το καφέ, όχι, μήπως το μαύρο ή είναι πολύ σκούρο; Έτσι λοιπόν δεν ήθελα να διαλέξω, ήθελα να πάρω το τελευταίο που θα ’μενε, που θα ’μενε εκεί για μένα. Έτσι ένα βράδυ του προηγούμενου Απρίλη, ήρθε κάτω απ’ το σπίτι μου ένας άνθρωπος που δε γνωρίζω, αλλά με πολλούς followers, βιαστικά άφησε το αυτοκίνητο με τα αλάρμ, βιαστικά έβγαλε αυτό το μικροσκοπικό χνουδωτό πράγμα απ’ το αμάξι του, βιαστικά έφυγε. Το επόμενο πρωί ξύπνησα και είχα σκύλο.

kmpelias_DSC6089 kmpelias_DSC6085 kmpelias_DSC6095

Τον επόμενο χρόνο ξύπνησα και είχα τον καλύτερο σκύλο όλου του κόσμου, που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να χαίρεται, να σε κάνει να χαίρεσαι. Να γυρνάς σπίτι μετά από μια μέρα στο γραφείο και να μην αντέχει τη χαρά της, τα μάτια της να λαμπυρίζουν, να πηδάει πάνω σου, να θέλει να σου πει τόσα πολλά για τη μέρα της, για τόσο πόσο ανησυχούσε που έλειπες, για τα περιστέρια που είδε να περνούν απ το μπαλκόνι.

Πόσο εκδηλωτικά είναι τα σκυλιά θεέ μου και πόσο τα έχουμε ανάγκη τις μέρες που ξεμένουμε από ανθρώπους. Άθελα τους σου μαθαίνουν τόσα πράγματα, σου μαθαίνουν τι είναι αγάπη, σου θυμίζουν τι σημαίνει ανιδιοτέλεια, σου υπογραμμίζουν τα αυτονόητα όπως το πόσο σημαντική είναι μια βόλτα, τόσο πόσο σημαντικό είναι να σταματάς που και που και να κοιτάς γύρω σου. Ο αέρας στη μουσούδα της, όταν βγάζει το κεφάλι της απ το παράθυρο του αυτοκίνητο και κλείνει τα μάτια. Τι να σκέφτεται άραγε;

kmpelias_DSC6080 kmpelias_DSC6079 kmpelias_DSC6074kmpelias_DSC6070

Προχθές στο πάρκο, την πλησίασε μια μικρή κίτρινη πεταλούδα. Η Λου την κοίταξε σαν το πιο όμορφο πράγμα που είχε δει και θέλησε να γίνουν φίλοι, να παίξει μαζί της. Σηκώθηκε στα πόδια της να έρθει στο ύψος της, τίναξε τα πόδια της για να παίξουν, έκανε μια σβούρα μια στο γρασίδι και όταν η πεταλούδα ενέδωσε και την πλησίασε, η Λου την πήγε να την γλείψει και κατά λάθος την κατάπιε χωρίς να το καταλάβει. Αμέσως σήκωσε τα αυτιά και άρχισε να την ψάχνει. Μύριζε από δω και από κει, κοίταγε στον αέρα, έκανε κύκλους. Απορούσε γιατί η μικρή κίτρινη πεταλούδα την άφησε. Ένα ανάλογο μικρό περιστατικό υπερβολικής αγάπης υπάρχει και στο τραγούδι του βασιλικού που τον έλεγαν Λουκία.

Αχ μικρή μου Λου, είσαι η πιο χαζή και η πιο έξυπνη φάτσα που ξέρω.

https://www.facebook.com/constantine.belias

http://kapa44.tumblr.com/

kmpelias_DSC6057 kmpelias_DSC6062kmpelias_DSC6053kmpelias_DSC6050 kmpelias_DSC6045kmpelias_DSC6009