petcity_grhgorhs_DSC2041

Μπλίκος, μπλιμπλίκος όπως οι ήχοι που κάνουν τα κοντρόλ, τα μπλιπμλίκια. Η αλήθεια είναι ότι το όνομα του προηγείται της υιοθεσίας του. Είχα αποφασίσει πολλά χρόνια πριν, το 2004, ότι τον σκύλο μου θα τον ονομάσω έτσι. Έχω αποφασίσει πώς θα λένε και το επόμενο που σκέφτομαι να υιοθετήσω. Τελευταία τον λέω και doggy στην φαντασιακή κατάσταση ότι καταλαβαίνει αγγλικά. Ο Μπλίκος είναι ημίαιμο, pointer με Irish setter ως φαίνεται, και σήμερα είναι 13 μηνών. Πάμε με την μύτη κάτω. Αν μπορούσαμε θα την χώναμε και κάτω από την επιφάνεια της γης και να περπατούσαμε. Έτσι είμαστε πολύ χαρούμενοι! Τον υιοθέτησα τον Νοέμβριο 2014 από την Ζωοφιλική ένωση Ηλιουπόλεως. Είχα κάνει μεγάλη έρευνα στο Ίντερνετ, σε φιλοζωικές, σε αγγελίες, είχα βρει έναν αδέσποτο που μέχρι να το πάρω απόφαση εξαφανίστηκε (έμαθα στη συνέχεια ότι τον υιοθέτησε ένας κύριος στη γειτονιά που το είχα βρει).

Τον είδα στο site της Ζωοφιλικής Ενωσης Ηλιούπολης και τηλεφώνησα και έκλεισα ραντεβού για να δω τον Τζόκερ (έτσι λεγόταν μέχρι να μπω στη ζωή του). Φτάνω λοιπόν σε ένα μέρος στη μέση του πουθενά, με την καθοδήγηση της Έλενας και της Γεωργίας και ο Μπλίκος ήρθε κατευθείαν στη αγκαλιά μου! Χοροπήδησε πάνω μου και άρχισε να με γλύφει. Ήταν ακαριαίο ό,τι συνέβη. Ήταν τόσο καλός και χαζοκούταβος που ένιωσα αμέσως πολύ οικεία μαζί του. Κάναμε μια στάση, τον ρώτησα αν θέλει να μείνουμε μαζί και θεώρησα την σιωπή του ως θετική απάντηση. Ο Μπλίκος ήρθε στο σπίτι το Σάββατο 15 Νοεμβρίου και φυσικά κατούρησε στο χαλί αφού μύρισε όλο το σπίτι. Περάσαμε κάμποσα τέτοια αλλά όχι πολλά. Έμαθε γρήγορα τι κάνουμε και τι δεν κάνουμε μέσα στο σπίτι. Δεν χρειάστηκε να του πω παραπάνω από μια φορά ότι δεν ανεβαίνουμε στον καναπέ (όταν είμαι παρών τουλάχιστον). Ξεκινήσαμε εκπαίδευση αμέσως με την καλή μας Μάρθα και δουλέψαμε, και δουλεύουμε μαζί πια, πολύ.

petcity_grhgorhs_DSC2025petcity_grhgorhs_DSC2030petcity_grhgorhs_DSC2032 petcity_grhgorhs_DSC2034 petcity_grhgorhs_DSC2039

Ο Μπλίκος είναι τρυφερός και αγαπησιάρης, πολύ ήσυχος, φοβερά ανασφαλής και φοβισμένος. Λατρεύει τα άλλα ζώα, από κατσαρίδες μέχρι μουλάρια. Όταν δεν τον παίζουν, συνήθως μου κλαίγεται. Περάσαμε τον πρώτο μας μήνα να κοιμάται συνέχεια, να μην πολυτρώει και να είναι μαζεμένος. Στεναχωριόμουν πάρα πολύ γιατί άρχισα να σκέφτομαι ότι τον πήρα από τους φίλους του και δεν γουστάρει καθόλου. Κατάλαβα βέβαια ότι ήθελε να ξεκουραστεί. Ζούσε με άλλα 20 σκυλιά για 5 μήνες! Ο θόρυβος και μόνο ήταν αρκετός. Ήταν και παραμένει επιφυλακτικός με τους ανθρώπους. Μερικές φορές ακόμα νιώθω ότι δεν με εμπιστεύεται απόλυτα. Ποσό μάλλον τους υπόλοιπους ανθρώπους και ειδικά αυτούς που βλέπει για πρώτη φορά. Με τις γυναίκες χαλαρώνει πιο γρήγορα, ενώ με τους άνδρες θέλει πολύ χρόνο. Εκτός από τον θείο Βασίλη που λατρεύει. Οπότε, θα μπορούσε να γίνει και φοβερός γκομενομαγνήτης, αλλά για την ώρα δεν… Όλοι τον λυπούνται όταν τον βλέπουν να φρικάρει και αποχωρούν ησύχως.

Φρικάρει στον δρόμο και μέσα στην πόλη. Δεν του αρέσουν καθόλου οι θόρυβοι, τα αυτοκίνητα, οι σακούλες και άλλα πολλά. Νιώθει απειλή όταν κάποιος είναι μπροστά ή πίσω μας στη βόλτα. Βάζει την ουρά στα σκέλια και τραβάει προς πάσα κατεύθυνση. Η πρωινή βόλτα είναι πολύ σύντομη και καθώς γνωρίζει την διαδρομή πολύ καλά πια, μόλις τελειώσει με τις ανάγκες του με τραβάει να γυρίσουμε σπίτι. Στην αρχή με στεναχωρούσε κι αυτό, αλλά πλέον δεν δίνω σημασία. Έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι ομολογώ όταν στο δρόμο μας λένε «είναι φοβισμένος, ε; ποιος ξέρει τι ξύλο έχει φάει!» και άλλα τέτοια. Ο φόβος του έχει γίνει τόσο κομμάτι της σχέσης μας που το καλύτερο που έχω να κάνω, όπως πρότειναν και οι ειδικοί, είναι να τον αγνοώ. Κατάλαβα ότι το να του μιλάς την ώρα που είναι σε σύγχιση τον κάνεις χειρότερα. Νομίζει ότι όντως κάτι συμβαίνει. Όταν φρικάρει στο δρόμο σταματάμε και παρατηρούμε για να καταλάβει τον κόσμο και ότι τίποτα από αυτό που μπήκε στο μυαλό του ως απειλή στην πραγματικότητα δεν είναι. Δεν τον πιέζω να πάει σε κάποιον και σε καμία περίπτωση δεν μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι, για να έρχεται αντιμέτωπος με τον έξω κόσμο. Θα περάσει, λέω…

petcity_grhgorhs_DSC2061 petcity_grhgorhs_DSC2063 petcity_grhgorhs_DSC2065petcity_grhgorhs_DSC2076

Το χειρότερο βέβαια δεν είναι αυτό, αλλά το άγχος της εγκατάλειψης που κουβαλάει ακόμα. Πίσω από γυάλινη πόρτα να είμαι και να έχουμε οπτική επαφή, φρικάρει. Στην αρχή γάβγιζε ασταμάτητα, έκλαιγε, κατουριόταν και κατέστρεφε ό,τι έβρισκε μπροστά του. Δοκιμάσαμε βαλεριάνες και άλλα φυτικά σκευάσματα, αλλά μάταια… Τα σταμάτησα όλα και είπα και αυτό θα περάσει. Έχει σταματήσει να γαβγίζει και να κλαίει όταν μένει μόνος. Κάτι είναι και αυτό. Δεν κρύβω ότι βαθιά μέσα μου χαίρομαι αυτήν την σχέση εξάρτησης που αναπτύσσουμε. Χαίρομαι που όταν επιστρέφω έχουμε ένα ατελείωτο παιχνίδι και χάιδεμα. Βέβαια, όχι ότι εμένα μου είναι εύκολο πια να τον αφήνω. Ιδανικά θέλω να τον έχω πάντοτε μαζί μου. Στα επαγγελματικά ραντεβού, στις βόλτες, στα μπαρ, στις εκθέσεις, στα ταξίδια. Φυσικά δεν το κάνω αυτό γιατί δεν κάνει καλό, κυρίως σε εκείνον. Είναι όμως αυτό που χτυπάει η καρδιά μου από χαρά και συγκίνηση όταν επιστρέφοντας στο σπίτι τον βλέπω να κάθεται στον καναπέ, εκεί που κάθομαι συνήθως, και να κοιτάει έξω από το παράθυρο. Μια φορά με κατάλαβε από μακριά και έφυγε σφαίρα για την πόρτα.

Είμαστε πολύ χαρούμενοι όταν πηγαίνουμε βόλτα στη φύση. Πηγαίνουμε συχνά στο λόφο του Φιλοπάππου. Είναι η καθημερινή μας βόλτα από το σπίτι για τις δουλειές στο κέντρο. Μυρίζουμε τα πάντα. Τρέχουμε σαν τρελοί μέχρι να εξαντληθούμε! Μέχρι να έρθει η ώρα που θα εξαντληθεί κρατάει τις αποστάσεις ασφαλείας από εμένα γιατί καταλαβαίνει ότι θα φύγουμε όταν τον φωνάξω.

Θα περίμενε κανείς ότι αυτός ο φοβισμένος και ανασφαλής σκύλος δεν θα μπορούσε να εκπαιδευτεί με τίποτα. Με μεγάλη μου έκπληξη, όμως, διαπίστωσα ότι τα “παίρνει” πολύ εύκολα. Σχετικά με τους κανόνες του σπιτιού, δεν χρειάστηκε να του πω δεύτερη φορά πράγματα που δεν πρέπει να κάνει. Ότι δεν ανεβαίνουμε στον καναπέ. Ότι όταν λέμε στο “κρεβάτι”, εννοούμε το δικό του και όχι το δικό μου και ότι δεν βγαίνουμε από εκεί μέχρι να ξυπνήσω το πρωί. Και στην εκπαίδευση με την επαγγελματία Μάρθα τα πήγε μια χαρά. Τις περισσότερες εντολές τις παίρνει πολύ άνετα. Αν δε έχουμε και αγαπημένη λιχουδιά στο χέρι, τις κάνει όλες μαζί χωρίς καν να τις δώσω! Βέβαια όταν είμαστε έξω όλα αυτά διαγράφονται αυτομάτως και εστιάζουμε στην φρίκη μας, αλλά τουλάχιστον ακούει την εντολή “μείνε”, όποτε και καθόμαστε να παρατηρήσουμε.

petcity_grhgorhs_DSC2085 petcity_grhgorhs_DSC2104 petcity_grhgorhs_DSC2103 petcity_grhgorhs_DSC2102 petcity_grhgorhs_DSC2089

Ο Μπλίκος είναι πολύ ήσυχος. Installation, όπως τον χαρακτήριζαν και κάποιοι φίλοι στην αρχή. Κάθεται φρόνιμος στο σπίτι, κοιμάται πολύ. Τον πιάνουν αναλαμπές για παιχνίδι και χάδια. Όλη μέρα να χαϊδευόμασταν, θα ήταν η καλύτερή του. Όταν είμαι παρών είναι άψογος! Δεν καταστρέφει τίποτα παρά μόνο τα δικά του. Όταν λείπω όλο και κάτι παραπάνω θα καταστρέψει λόγω του άγχους του. Τελευταία έφαγε το κοντρόλ της τηλεόρασης. Το πιο αστείο που έχει κάνει ήταν τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν. Κατέβαζε τα στολίδια από το δέντρο. Δεν τα κατέστρεφε, δεν τα έτρωγε ούτε έριχνε το δέντρο. Απλά τα κατέβαζε μέχρι εκεί που έφτανε να πιάσει. Νομίζω ότι το έκανε κάθε φορά που έμενε μόνος του εκείνη την περίοδο. Μια φορά είχε κατεβάσει το μισό δέντρο. Επέστρεψα και βρήκα τα μισά στολίδια απλωμένα στο χαλί. Γέλασα τόσο πολύ που του είπα ότι πρέπει να τα βάλει πίσω μόνος του. Τα άφησα εκεί για 2 ημέρες, όχι φυσικά γιατί περίμενα να τα βάλει πίσω, αλλά είχα την περιέργεια να δω αν θα κατεβάσει κι άλλα. Δεν κατέβασε…

Δεν θα πω ότι ένα ζώο μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη συντροφιά. Μπορώ να πω όμως ότι γίνεται μια πολύ δυνατή συντροφιά με βαθιά ανιδιοτελή αγάπη. Πολλές φορές νιώθω ότι δίνω πολύ λιγότερα από αυτά που παίρνω. Μέσα από αυτήν την σχέση μαθαίνω και πράγματα για τον εαυτό μου. Έχω γίνει απόλυτα υπεύθυνος και με έχω πιάσει να λέω πολλές φορές «στις 11 θα είμαι σπίτι γιατί ο Μπλίκος είναι μόνος» και να το κάνω. Στον μισό χρόνο που ζούμε μαζί μπορώ να πω ότι μου λείπει τρομερά όταν έχει χρειαστεί να τον αφήσω για ταξίδι και σίγουρα είναι η ηρεμία και η ζεστασιά που έχω πλέον στη ζωή μου.

petcity_grhgorhs_DSC2105 petcity_grhgorhs_DSC2113petcity_grhgorhs_DSC2128 petcity_grhgorhs_DSC2119petcity_grhgorhs_DSC2130petcity_grhgorhs_DSC2132petcity_grhgorhs_DSC2142 petcity_grhgorhs_DSC2145 petcity_grhgorhs_DSC2149

Ο Γρηγόρης Χατζηϊωαννίδης είναι εικαστικός με έδρα την Αθήνα. Είναι ο ιδρυτής του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Sterna και τρέχει το πρόγραμμα τέχνης στη Sterna Nisyros Residences από το καλοκαίρι 2014 που αφορά art residency και εκθέσεις. Αυτήν την εποχή προετοιμάζει το Sterna Art Project 2015 στη Νίσυρο που θα πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο και Αύγουστο.

www.ghjoannides.com

www.sterna.com.gr