Green city-Mina-05

Σήμερα το πρωί ξύπνησα στα είκοσι πέντε. Ο Ταξιάρχης και εγώ, το φυτό μου, συμπληρώνουμε ένα χρόνο φιλίας με αρκετές διακυμάνσεις. Είναι το μοναδικό φυτό που δεσπόζει στο μπαλκόνι μου και κάνουμε παρέα από τα περσινά μου γενέθλια. -Όχι, έχω και κανονικούς φίλους. Τον Ταξιάρχη, μου τον χάρισε ο καρδιακός μου φίλος, ο Λεωνίδας. Τον αγόρασε τελευταία στιγμή από ένα ανθοπωλείο στην Πάτρα, λίγο πριν έρθει με το τελευταίο λεωφορείο για Αθήνα. Το άνθος έφτασε στο σπίτι στο μεταίχμιο της ημέρας των γενεθλίων μου. Η ιστορία ξεκινάει ως εξής: είχα μια κολλητή, αδερφική φίλη, την Αγγελική a.k.a Αγγέλα, ήταν ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος επί γης. Σκοτώθηκε εντελώς άγαρμπα λίγες μέρες μετά την αλλαγή του περσινού χρόνου  σε ένα τροχαίο, πριν προλάβει να αγγίξει τα 21. Η ιστορία είναι τόσο θλιβερή από μόνη της που δεν χρειάζεται να μπω σε περισσότερες λεπτομερείς. Πέρυσι τέτοια μέρα δεν ήθελα να υπάρχω, να γελάω, να ζω, να βλέπω. Αισθανόμουν ντροπή μόνο και που υπήρχα. Οι φίλοι όπως ήταν λογικό, δεν με άφησαν μόνη μου. Ήρθαν φορτωμένοι με μια σοκολατένια τούρτα στα χέρια και εγώ σαν σωστή οικοδέσποινα παρήγγειλα πίτσες. Κατά τη μια το βράδυ χτύπησε το κουδούνι και μπήκε στο σπίτι ο Λεωνίδας. Κρατούσε στα χέρια του ένα φυτό που αργότερα του έδωσα το όνομα Ταξιάρχης.

Για τις επόμενες δέκα μέρες, – μπορεί και παραπάνω – άφησα το φυτό σε μια ανήλιαγη κουζίνα στο Παγκράτι, χωρίς νερό και ήλιο στο χείλος από ένα πρεβαζάκι που έβλεπε στον φωταγωγό. Τον έβλεπα να ξεροσταλιάζει για λίγο φως και νερό. Μέρα με τη μέρα το φυτό άρχισε να χάνει όλο και περισσότερα από φούξια ανθάκια του και τα φύλα του γίνονταν όλο και πιο κιτρινιάρικα. Σκέφτηκα ότι και ’γω στην ίδια φάση είμαι. Για να δούμε, θα αντέξεις;

Green city-Mina-01 Green city-Mina-02 Green city-Mina-03Green city-Mina-04

Ωστόσο, λίγο πριν το τέλος, ήρθα στα συγκαλά μου και μην ξέροντας πώς να τον συνεφέρω τον έβγαλα στο μπαλκόνι ποτίζοντάς τον κάθε δεύτερη μέρα (μέγα λάθος). Ο Ταξιάρχης τα έπαιξε. Είχε μαραθεί σχεδόν τελείως. Σκέφτηκα, όπως βλέπεις το κωλοφυτό έτσι βλέπεις και την κωλοζωή σου. Πρέπει, μπορείς-δεν μπορείς, να γίνεις πάλι αυτό που ήσουν. Δεν δικαιούσαι να παραιτηθείς από το να προσπαθείς. Έτσι άρχισα να περιποιούμαι το φυτό, τον κλάδεψα σχεδόν τελείως, άρχισα να τον ποτίζω πιο σωστά, του έβαζα μουσική και στην εξεταστική του διάβαζα δυνατά τα συγγράμματά μου. Πίστευα πως θα πήγαινε καλύτερα. Μέσα σε αυτό το διάστημα προσπάθησα να κάνω κάτι για τον εαυτό μου. Πήγα και έκανα αίτηση για το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών Erasmus, ενώ παράλληλα βρήκα στο φυτό ανάδοχη οικογένεια να τον φιλοξενήσει στο μπαλκόνι της, όσο εγώ θα έλειπα.

Πριν φύγω, τον άφησα στα σίγουρα χέρια της Ηλέκτρας και της μαμάς της. Εκεί που πήγα, στο Μόναχο, έμεινα για έξι μήνες. Ταξίδεψα, ανέβασα αισιόδοξες φωτογραφίες στο ίνσταγκραμ, πήγα σε πάρτι, γνώρισα κόσμο, έκλαψα, μελαγχόλησα, συνήλθα, έμαθα να χαμογελάω χωρίς να πονάω σε κάθε σύσπαση του προσώπου και γύρισα Ελλάδα. Μετά από τόσους μήνες και με συνεχή περιποίηση, ο Ταξιάρχης έχει πια δύο καταπράσινα κοτσάνια. Μπορεί ύστερα από αυτό που του έκανα να μην ξαναβγάλει εκείνα τα φούξια λουλούδια, δεν με πειράζει. Εγώ εύχομαι η μέρα που θα ανθίσουμε και οι δύο ξανά να μην αργήσει να έρθει.

Green city-Mina-07 Green city-Mina-08 Green city-Mina-09 Green city-Mina-10 Green city-Mina-11 Green city-Mina-12

Υ.Γ. Όσο και αν προοδεύω πάντα θα βρίζω αυτό το γαμημένο 2014 και την κωλομέρα που ξημέρωσε, για εκείνη που ήταν υπέροχη.