Ένα από τους λόγους που με κάνουν να αγαπώ τη Θεσσαλονίκη είναι, πως δεν σταματά ποτέ να με σαγηνεύει, προσφέροντας μου μικρές δόσεις αγνής ομορφιάς! Αρκεί μια βόλτα σε οποιαδήποτε γειτονιά της και σε ανύποπτο χρόνο, μετά από μια στροφή, μέσα σε ένα στενό, μπορεί να βρεθείς πρόσωπο με πρόσωπο με κάτι υπέροχο που γίνεται αυτόματα κάτι τόσο προσωπικό και ιδιαίτερο, γιατί απλά κατάφερες να το δεις! Υπάρχουν φορές βέβαια που είμαι απλά τυχερός και κάποιος έχει τη διάθεση να μου επιτρέψει μια ματιά στις δικές του προσωπικές ανακαλύψεις και τότε καταλαβαίνω πως μερικές φορές τα πιο ωραία πράγματα είναι εκεί που δεν το περιμένεις.

+Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++

Σε μία από τις πλέον αγαπημένες βόλτες, στην γραφική Άνω Πόλη, και ενώ τα συμπτώματα του χρόνιου καπνιστή  είχαν αρχίσει να φαίνονται στον βηματισμό μου, η πρόταση διατυπώθηκε πολύ καθαρά: «Εδώ πιο κάτω έχει έναν υπέροχο ναό, πρέπει να τον δεις». Δεν μπορούσα να αρνηθώ, ακόμα και αν δεν φαινόταν δελεαστική. Το «εδώ πιο κάτω» εξελίχθηκε σε αρκετή ώρα ψαξίματος,  μα το αποτέλεσμα ήταν το λιγότερο ικανοποιητικό!

Κατεβαίνοντας την οδό Ηροδότου βρήκαμε τον Ναό του Αγίου Νικολάου Ορφανού. Διερχόμενος την είσοδο για τον προαύλιο χώρο βλέπεις το σήμα της UNESCO που σε πληροφορεί ότι ο ναός αποτελεί μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και μπροστά σου απλώνεται ένας χώρος γεμάτος πράσινο, δέντρα και ένα πλακόστρωτο υποτυπώδες μονοπάτι με παγκάκια στο πλάι. Μια πραγματική όαση. Κάτι άρχισε να αλλάζει στην διάθεση μου και μετά από την πρώτη ευχάριστη εντύπωση, ευθεία μπροστά σου ο ναός, λιτός, απέριττος, τέσσερα σκαλάκια και μια ξύλινη μικρή πόρτα με χώριζαν από το να μπω μέσα και στο μυαλό μου, πρώτη φορά με αφορμή έναν ναό, είχε δημιουργηθεί τεράστια περιέργεια για το τι θα συναντήσω εκεί.

Το εσωτερικό του, ανάλογο με αυτό που περιμένει κανείς ή τουλάχιστον εγώ που δεν γνωρίζω και πολλά για το αντικείμενο .Ταπεινό και σκοτεινό, σιωπηλό μα με πολλές ιδιαιτερότητες, το τέμπλο του που είναι μαρμάρινο και χωρίς αγιογραφίες ,η αρχιτεκτονική του που σου δίνει την εντύπωση ότι σχηματίζεται ένα Π με τα δύο παρεκκλήσια που υπάρχουν εκεί, τα δύο Θεοδοσιανά κιονόκρανα που είναι έγχρωμα, οι αγιογραφίες που είναι ζωγραφισμένες σε ζώνες, όλα  συμβάλλουν στον μυστηριακό του αέρα.

Τον οποίο ισχυροποιεί και η ιστορία του ναού αφού είναι ένας από τους ελάχιστους  που δεν μετατράπηκαν σε τζαμί κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, με αποτέλεσμα οι τοιχογραφίες του, που χρονολογούνται στο 1310-1320  να μην έχουν υποστεί φθορές πέραν των φυσιολογικών και έτσι να αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα δείγματα της περιόδου της αναγέννησης της βυζαντινής αισθητικής από την Μακεδονική Σχολή.

+Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++2

Ένα ακόμα στοιχείο που τονίζει την διαφορετικότητα του συγκεκριμένου ναού είναι ότι δεν γνωρίζουμε τους λόγους που ονομάστηκε έτσι. Υπάρχουν τρείς εκδοχές , η πρώτη είναι ότι ο κτήτορας ήταν της οικογένειας των Ορφανών, η δεύτερη ότι χρησιμοποιήθηκε ως ορφανοτροφείο και η Τρίτη πως ο τιμώμενος Άγιος ως προστάτης των θαλασσινών, προστάτευε τις χήρες και τα ορφανά τους. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια μα μου αρέσουν περισσότερο οι δύο τελευταίες εκδοχές, αν και δεν έχει πολύ σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο ναός εκτός της θρησκευτικής λειτουργίας του, είναι ανοικτός για το κοινό καθημερινά , εκτός από την Δευτέρα, από τις 08.30 έως τις  15.00 και έτσι ο καθένας, ανεξαρτήτως δόγματος, συνηθειών , επικεφαλίδων, εάν θέλει μπορεί να επισκεφθεί τον χώρο και να αφεθεί απλά στην ομορφιά που τόσο ήρεμα και απαλά διαχέεται εκεί.

+Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++6 +Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++5 +Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++3
+Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++11 +Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++10 +Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++9 +Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++8 +Ü+¦-ä+¦ +¦-Ç+++¦¦ü ++¦ü++++-ü-å++7

Για ένα Σαββατοκύριακο οι BrainProducedMusic κάνουν guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.