H Euangelia Boubouli είναι σχεδιάστρια μόδας και τα ρούχα που φτιάχνει είναι πολύ ξεχωριστά, -δεν υπάρχει ούτε ένα που να είναι ίδιο με το άλλο. Τα ρούχα της είναι ιδιαίτερα, έχουν περίεργους όγκους, γεωμετρικά, γίνονται από ασυνήθιστα υλικά, είναι ρούχα που θυμίζουν θεατρικά κοστούμια ή εικαστικές εγκαταστάσεις. Μέσα από συνεχή πειραματισμό με τα υλικά και τις φόρμες η Euangelia έχει καταφέρει να δημιουργήσει ρούχα μοναδικά, με χαρακτηριστικό στιλ, που στην αρχή μπορεί να σου φαίνονται παράξενα και αδύνατο να τα φορέσεις, αν όμως τα παρατηρήσεις καλύτερα είναι ρούχα που σου προκαλούν την περιέργεια να τα δοκιμάσεις και κατά κάποιο τρόπο ξέρεις ότι θα στρώσουν τέλεια πάνω σου και θα σου πηγαίνουν.

euagelia-01euagelia-02 euagelia-03 euagelia-04 euagelia-05

«Δεν ακολουθώ την αγορά και δεν βγάζω ρούχα κολεξιόν. Θα μπορούσα να έχω κάνει και πιο εμπορικές σειρές, αλλά δεν θέλω. Πιστεύω ότι το ρούχο που αγοράζει οποιοσδήποτε πρέπει να είναι μόνο για εκείνον. Ακούγεται εγωιστικό, αλλά αλήθεια το πιστεύω. Είμαστε όλοι διαφορετικοί και είναι ωραίο να φοράμε όλοι διαφορετικά πράγματα», λέει η Euangelia που φοράει ένα μακρύ μαύρο φόρεμα που θυμίζει ρούχο εποχής, αλλά κατά κάποιο τρόπο δένει απόλυτα με το σύγχρονο ατελιέ της στο Ρομάντσο, στο νούμερο 405.

H Euangelia είχε πάντα μία ιδιαίτερη σχέση με τα ρούχα. Από μικρή ζωγράφιζε και βοηθούσε τις γιαγιάδες της που ήταν μοδίστρες. Έμαθε να ράβει σε μια Singer της γιαγιά της που την έχει μέχρι σήμερα και δεν μπορεί να την αποχωριστεί. Στο Λύκειο ανάμεσα στις καγκουροπαρέες και προπονήσεις βόλεϊ, ξεκίνησε τη δημιουργική της φάση. Όλα τα ρούχα που αγόραζε τα μεταποιούσε για να είναι μοναδικά. «Δεν μπορούσα με τίποτα να διανοηθώ ότι κάποιος θα φόραγε έστω και την ίδια μπλούζα με μένα. Δεν γινόταν αυτό. Στεναχωριόμουν, δεν μου άρεσε ποτέ. Και είναι μάλλον κάτι που έχω διατηρήσει μέχρι σήμερα», λέει.

Μεγάλωσε στην Καλλιθέα και όπως χαρακτηριστικά λέει τότε ήταν «αγόρι» και όχι κορίτσι. «Ήμουν ροκάς και μάγκας ταυτόχρονα. Είχα πολύ μακριά πλούσια μαλλιά που έπεφταν στη μούρη μου. Έπαιζα βόλεϊ και φόραγα συνέχεια φόρμες. Στο Λύκειο έκανα περισσότερο παρέα με αγόρια. Στην Καλλιθέα μόνο καγκουροπαρέες είχε, αράζαμε στα σκαλάκια μιας πολυκατοικίας. Ακόμη και σήμερα λέω καμιά φορά σε φίλους ‘θέλετε να αράξουμε στα σκαλάκια να κάνουμε ένα τσιγάρο;’, μου έχει μείνει. «Πάμε γειτονιά» έτσι το λέγαμε, ήταν τα χειρότερα σκαλάκια της περιοχής, μικρά και στενά και μαζευόμασταν πενήντα άτομα εκεί, την βρίσκαμε. Ήταν το στέκι μας, όποτε και να πήγαινες γειτονιά θα έβρισκες κάποιον εκεί. Και ήταν η απόλυτη καγκουροφάση: κόντρες, μηχανές, αυτοκίνητα. Ήταν όλα καταπληκτικά. Τότε αποφάσισα να ξυρίσω το κεφάλι μου και κυκλοφορούσα με φράχτες και τσουλούφια. Άργησα λίγο να βρω την γυναικεία μου φύση», λέει. Τα μαλλιά της τώρα είναι μακριά, μαύρα και έχουν ένα μεγάλο λοφίο που έχει γίνει το σήμα κατατεθέν της.

euagelia-06 euagelia-08 euagelia-09 euagelia-10 euagelia-11 euagelia-1210991169_10200172533152044_7348082657643667703_n

Αυτόν τον καιρό η Euangelia έχει πολλή δουλειά, στο ατελιέ της στο Ρομάντσο, κάθεται εκεί σχεδόν όλη μέρα. Φτιάχνει γυναικεία και ανδρικά ρούχα, μπλούζες, φούστες, παντελόνια ακόμη και φουλάρια και τα αγαπημένα της είναι τα φορέματα. Παρόλα αυτά δεν νιώθει επαγγελματίας σχεδιάστρια, θέλει συνέχεια να πειραματίζεται με υλικά, σχήματα και όγκους και να εξελίσσεται. «Είναι πειραματικά τα ρούχα μου, δεν αποσκοπούν στο να καλύψουν τις βασικές ενδυματολογικές ανάγκες μας. Τα ρούχα μου είναι πιο εικαστικά. Ο κόσμος που τα προτιμάει είναι αυτοί που ενδιαφέρονται να πειραματιστούν με την εικόνα τους και με τη μορφολογία. Το πώς δομείται ένα σώμα, τι όγκοι δημιουργούνται όταν φοράμε ρούχα, το ρούχο σαν φόρμα. Δεν κάνω κάτι με τον ορθόδοξο τρόπο, πάντα έχω πάντα την διάθεση να παίζω και να πειραματίζομαι. Οι παραγγελίες μου είναι πάντα πολύ προσωπικές. Κάθομαι με τις ώρες με τις πελάτισσές μου και συζητάμε, γινόμαστε φίλες και μαζί «χτίζουμε» το ρούχο. Ξέρω ότι το κάθε σώμα έχει κάτι ξεχωριστό, κάτι που θα πρέπει να το αναδείξουμε, κάτι άλλο που θα πρέπει να κρύψουμε. Μου αρέσει να ασχολούμαι και να επικοινωνώ με τον κόσμο. Υπάρχουν ρούχα που μπορεί να φτιάξω μέσα σε τρεις ώρες και άλλα που δεν τα τελείωσα ποτέ. Μιλάω με τα ρούχα μου και καμιά φορά τσακωνόμαστε και περνάμε δύσκολες ώρες», λέει.

Τα υλικά και τα υφάσματα που χρησιμοποιεί είναι και αυτά μέρος της ταυτότητας του ρούχου. Εκτός από τα συνηθισμένα από βαμβάκι, μετάξι, μαλλί, χρησιμοποιεί χαρτί, πλαστικό, μέταλλο. Το αγαπημένο της φόρεμα το έχει φτιάξει από πράσινο πλαστικό και θύμιζε δεινόσαυρο, είχε πολλές γωνίες και ήταν πραγματικά περίεργο, το πούλησε και δεν έχει ούτε φωτογραφία του.

«Πότε νομίζεις ότι άρχισες να βρίσκεις την ταυτότητα σου;»

«Πήγαινα κατασκήνωση χρόνια. Την λάτρευα την κατασκήνωση. Πέρναγα φανταστικά εκεί. Κάναμε διάφορες δραστηριότητες. Θυμάμαι είχαμε διοργανώσει ένα διαγωνισμό ενδυμασίας. Το υλικό που έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε ήταν το χαρτί. Κοιτάζω φωτογραφίες από τότε και παρατηρώ ότι τα ρούχα που είχα φτιάξει τότε θυμίζουν πάρα πολύ αυτά που φτιάχνω τώρα. Και σίγουρα στη σχολή, που πειραματίστηκα πολύ με υλικά και φόρμες. Μου λείπει η σχολή και όλα αυτά τα πρότζεκτ που κάναμε, ένιωθα πιο έξυπνη τότε. Έπαιρνα ένα πράγμα που δεν μου άρεσε και δημιουργούσα κάτι που τελικά μου άρεσε πολύ. Τότε ήταν που ανακάλυψα και την Rei Kawakubo, που είναι από τις αγαπημένες μου σχεδιάστριες.

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μόδα, στην Αθήνα δεν υπήρχε η αίσθηση του διαφορετικού. Υπήρχε ο Ασλάνης και ο Τσέλιος. Μπορεί να υπήρχαν κι άλλοι, αλλά τα μέσα δεν έδιναν σημασία. Τώρα είναι το ακριβώς αντίθετο, οποιοσδήποτε κάνει κάτι, έχει μια σελίδα, δίνει μια συνέντευξη σε κάποιο site και πουλάει βραχιολάκια, για παράδειγμα. Δεν μου αρέσει όλο αυτό, ότι όλοι τώρα μπορούν να είναι αυτό που δηλώνουν. Ας είσαι κάτι μοναδικό, αυτό που πραγματικά θέλεις να είσαι. Όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, αλλά γιατί να πρέπει να τα κάνουμε όλα;

Ένα από τα τελευταία πρότζεκτ της Euangelia είναι οι ποδιές που φοράνε τα παιδιά που δουλεύουν στο Τesla, στο μπαρ του Bios.

«Το Bios το αγαπώ χρόνια. Πήγαινα από τότε που ήταν ακόμη ερείπιο και με τον Βασίλη Χαραλαμπίδη έχω μία φιλική σχέση. Όταν αποφάσισε να το πάει σε άλλο επίπεδο και να το κάνει Tesla, σκεφτήκαμε από κοινού να φτιάξω τις ποδιές. Εμπνεύστηκα από το σήμα του Tesla και έφτιαξα δερμάτινες ποδιές. Είναι πολύ απλή ιδέα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πολύ όμορφο. Το χάρηκα πολύ»

«Στοχεύω να προωθήσω τα ρούχα μου και στο εξωτερικό σιγά-σιγά. Δεν θέλω να βιαστώ, θέλω να είμαι έτοιμη να βγάλω κάτι ολοκληρωμένο», λέει λίγο πριν φύγουμε. Όποτε και να το αποφασίσει η Euangelia σίγουρα θα καταφέρει να ξεχωρίσει σε οποιαδήποτε αγορά, γιατί πολύ απλά για αυτήν το ξεχωριστό και το μοναδικό είναι κάτι απόλυτα ειλικρινές, είναι η βάση της δουλειάς της και η γενικότερη φιλοσοφία της.

Μπορείς να επικοινωνήσεις με την Euangelia για παραγγελίες και λεπτομέρειες εδώ. Το κόστος εξαρτάται από τα ύφασματα που χρησιμοποιεί ενδεικτικά ένα φόρεμα κοστίζει γύρω στα 250 ευρώ.
https://www.facebook.com/euangelia.boubouli

To Σάββατο 13 και την Κυριακή 14 Ιουνίου η Εuangelia μαζί με Lommer και Αἱρῶ θα συμμετέχουν στο Γεράνι 2015 – Δημιουργική γειτονιά με το πρότζεκτ «Οι ΑθηΝέοι στην Αθηναία! (Αthenee Pop-up shop)»: Το κατάστημα Αθηναία (Athenee) ήταν ένα από τα πρώτα πολυκαταστήματα της αθηναϊκής αγοράς. Συνώνυμο της σικ ένδυσης και κομψότητας, ο μύθος του Athenee συναντά τους σύγχρονους νέους Αθηναίους και δανείζει τις βιτρίνες του σε τέσσερις νέους σχεδιαστές που έχουν την έδρα τους στο Ρομάντσο.

euagelia-14 euagelia-20 euagelia-19 euagelia-18 euagelia-17 euagelia-16 euagelia-15