Την μουσική πορεία του Big Fat Lips την παρακολουθώ χρόνια. Έχει περάσει από διάφορα σχήματα και έχει ασχοληθεί με πολλούς ήχους και είναι από τους πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους που κάνουν ένα σωρό πράγματα αλλά είναι χαμηλών τόνων και πολύ διακριτικοί για να κάνουν «φασαρία». Πριν από λίγο καιρό [ανήμερα τα Χριστούγεννα] κυκλοφόρησε το Looting, ένα προσωπικό άλμπουμ στο οποίο μάζεψε όλο το υλικό που έγραφε τα τελευταία χρόνια, σε έντεκα ηλεκτρονικά κομμάτια που συνθέτουν πολλά ακουστικά όργανα και ακόμα περισσότερα samples. Το Looting είναι ένας εξαιρετικός δίσκος. Σε στιγμές του ακούγεται λες και οι Focus Group ή οι Advisory Circle διασκευάζουν Matmos, άλλες φορές είναι σαν περιήγηση στην λαϊκή του Αγίου Νικολάου με τις έθνικ μελωδίες να μπλέκονται από απόσταση, γίνεται τζαζ, εμφανίζονται ζαλιστικοί τράιμπαλ ρυθμοί και υπέροχα νοσταλγικά μποσα νόβα μοτίβα και κλείνει με ένα κομμάτι που λέγεται Austerity and Unemployment με ξεκάθαρες πολιτικές αναφορές. Ο Νίκος Μαρδάκης [αυτό είναι το κανονικό του όνομα] έχει πολλά να πει.

«Γεννήθηκα και ζω στον Πειραιά, από όπου δεν έφυγα σχεδόν ποτέ. Έμεινα για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα στο Λονδίνο με συγκάτοικους τον αγαπημένο μου Polygrains και δυο άλλα πολύ καλά παιδάκια. Έχω κάποιες σπουδές στη βιβλιοθηκονομία και τις πολιτικές επιστήμες και εργάστηκα σε εκδοτικούς οίκους, βιβλιοθήκες και εξαγωγικές εταιρείες βιβλίων. Πέραν της μουσικής δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με κάτι άλλο, νομίζω ότι διάγω μια «κανονική» ζωή με τις λύπες και τις χαρές της. Μουσικά έχω κολλήσει λίγο, δεν ψάχνομαι πάρα πολύ, δεν αγοράζω πολλή μουσική, βγαίνει τόση πολλή πια και από παντού. Ακούω αυτά που μου προτείνουν φίλοι και γνωστοί και βέβαια έχω τα κολλήματά μου: jungle, afro-funk, dub, roots reggae, Happy Mondays, Pop Group, Jesus and Mary Chain…

Είχα δει κάποτε σε μια αμερικάνικη teenage movie τη φράση ‘I want to smooch on your big fat lips’ και έτσι πιστεύω ότι προέκυψε το Big Fat Lips. Γενικά, δεν ήθελε το όνομά μου να παραπέμπει κάπου. Αργότερα άκουσα από τους αγαπημένους μου Stone Roses τον στίχο ‘your big fat lips let go a scream’ στο κομμάτι ‘Made of stone’ και είπα αυτό είναι. Παρ’ όλα αυτά ο στίχος μπορεί να λέει και your pink fat lips let go a scream αλλά δεν έχει και πολύ σημασία.

Στην αρχή ήθελα να είμαι σε ένα συγκρότημα σαν αυτά που ακούω και να κάνω παρέα με άλλους που έχουν την ίδια επιθυμία, να μιλάμε για μουσική και να κάνουμε ποζεριλίκια. Φτιάχνω όμως μουσική γιατί κατά κάποιο τρόπο θέλω να αποτίσω φόρο τιμής στους μουσικούς και τα συγκροτήματα που μου αρέσουν, δεν διεκδικώ δάφνες αυθεντικότητας. Όταν ξεκίνησα μόνος μου μπροστά από έναν υπολογιστή ήθελα απλά να κάνω μόνο jungle, το οποίο δεν κατάφερα, θέλει να είσαι μάγκας. Υπάρχει και η φετιχιστική πλευρά του πράγματος βέβαια, είναι στιγμές που δεν μπορώ να ξεκολλήσω από την κιθάρα μου, μου αρέσει έτσι απλά να κάθομαι και να πιάνω το μπράτσο της.

DSC_5388

Ο πατέρας μου ήταν ναυτικός και έφερνε διάφορα απ’ έξω. Είχε πολλά ακούσματα από Ike and Tina Turner, Animals, Carlos Santana, Wilson Picket, Led Zeppelin, Rolling Stones. Η μητέρα μου από την άλλη είχε πιο «ελληνικά» ακούσματα, ρεμπέτικα, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Τσιτσάνη, Πάνου κλπ. Το «Θα πουλήσω το ρολόι» από τον Μπιθικώτση ήταν ένα από τα hit στο σπίτι αλλά και το «House of the rising sun” από Animals. Από τις πιο παλιές αναμνήσεις που έχω είναι το “Papa Oom Mow Mow” των Rivingtons, το οποίο με το που έμπαινε με την αδερφή μας έπιανε αμόκ και πετάγαμε μαξιλάρια στον αέρα και χορεύαμε σαν τρελοί.

Σε ένα ταξίδι με τον πατέρα μου όταν ήμουν 8 χρονών οι γονείς μου μού αγόρασαν μια κλασική κιθάρα τριών τετάρτων. Την επόμενη χρονιά ξεκίνησα μαθήματα στο σπίτι με έναν γνωστό καθηγητή της μητέρας μου. Μόνο μάθημα δεν κάναμε, την περισσότερη ώρα γελάγαμε με τις χαζομάρες που λέγαμε αλλά αυτό συνεχίστηκε για 6-7 χρόνια, οπότε κάτι έμαθα στο τέλος. Πολύ αργότερα πήγα και στο ωδείο του Φακανά για ενάμιση χρόνο αλλά έφυγα, δεν με κρατούσε και πολύ η φάση εκεί. Ξεκίνησα να φτιάχνω κομμάτια όταν έφτιαξαν κάποιοι φίλοι μου συγκροτήματα και αποφάσισα κι εγώ ότι έπρεπε να έχω ένα. Το 2001, ωστόσο, έγινε πιο προσωπική υπόθεση. Πήγα στον Μάνο τον Μαρκετάκη από τους Trashy Cord και του είπα γράψε μου τι υπολογιστή έχεις και τι πρόγραμμα χρησιμοποιείς και πήγα την άλλη μέρα και αγόρασα υπολογιστή και κάρτα ήχου. Το πρόγραμμα μου το έδωσε σπασμένο ο Μάνος κι έτσι ξεκίνησα, μαζί, σχεδόν παράλληλα με τον Sister Overdrive.

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διαδικασία για να γράψω ένα κομμάτι. Έχω, βέβαια, παρατηρήσει τα εξής στον εαυτό μου. Κρατάω για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ιδέες, ακόμα και ολοκληρωμένα σε μεγάλο βαθμό κομμάτια στο μυαλό μου και απλά κάποια στιγμή ξεσπάνε και βγαίνουν. Τότε προσπαθώ να τα ηχογραφήσω και να τα ολοκληρώσω όσο πιο άμεσα μπορώ και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Υπάρχουν και περιπτώσεις που κάθομαι και ψάχνω ήχους για μέρες για να βρω κάτι που ταιριάζει. Σπανίως πετυχαίνω σε αυτό. Εν πολλοίς η διαδικασία του να στήσεις ένα κομμάτι είναι μια διαδικασία συμβιβασμών αλλά και εκπλήξεων σε σχέση με αυτό που είχα αρχικά στο μυαλό μου. Αλλά αυτό είναι και το πιο όμορφο στην όλη φάση.

Τα κομμάτια του δίσκου γράφτηκαν σε διάφορα χρονικά διαστήματα και σε διάφορα μέρη. Κάποια κομμάτια υπήρχαν εδώ και δύο χρόνια, απλά δεν θεωρούσα ότι θα μπορούσαν να βγουν τότε. Αυτό που συνδέει κατά κάποιο τρόπο όλα τα κομμάτια είναι ότι αποτελούν ένα συνδυασμό programming, χρήσης πολλών samples και live παιξίματος. Χρησιμοποίησα διάφορα όργανα που είχα εύκαιρα: όλες τις κιθάρες τις έπαιξα εγώ, όπως επίσης και το μπάσο, διάφορα μικρά κρουστά όπως shakers, ντέφι κλπ, ένα όργανο ιδιοκατασκευή του Coti K, το διάμεσον, που μοιάζει με σαντούρι και, τέλος, λίγα πλήκτρα και φλογέρα. Τα περισσότερα ρυθμικά μέρη προέρχονται από samples ή κάποιου είδους programming και φυσικά υπάρχουν πολλά άλλα samples. Ο περιορισμός του εξοπλισμού αλλά και των δεξιοτήτων μου είναι πάντοτε οι μεγαλύτερες δυσκολίες για να βγει αυτό που έχω στο μυαλό μου. Και βέβαια το γεγονός ότι οι ηχογραφήσεις ή η σύνθεση δεν αποτελούν προτεραιότητά μου και έτσι εργασία ή σπουδές ή άλλες υποχρεώσεις προηγούνται.

Θα έλεγα ότι είναι πιο κοντά σε έναν ηλεκτρονικό δίσκο. Όλα τα όργανα και όλα τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν έχουν υποστεί κάποια επεξεργασία με ηλεκτρονικά μέσα. Το βασικό μου εργαλείο είναι ο υπολογιστής μου και η κάρτα ήχου.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 παίζω με διάφορα συγκροτήματα μαζί με φίλους κυρίως. Όταν γράψαμε το πρώτο demo με το πρώτο συγκρότημα που είχαμε το 96-97 δεν ξανασυναντηθήκαμε ποτέ ξανά  J . Γρήγορα πήγα σε μια άλλη μπάντα που υπάρχει ακόμη με άλλη σύνθεση, τους Pink Tank. Είχαμε ένα φοβερό rhythm section, παιδιά από την επαρχία που ηχογραφούσαν με μουσικούς που έπαιζαν δημοτικά και τέτοια. Punk rock παίζαμε εμείς, αλλά ήταν απόλαυση να τους βλέπεις να παίζουν. Μετά ξεκίνησε όλη αυτή η μοναχική διαδικασία με τον υπολογιστή και γύρω στο 2005 δημιουργήσαμε τους mono.tone με τον Φώτη Παπαθεοδώρου και τον Βαγγέλη Μουσίκα. Πέρασα πάρα πολύ καλά μαζί τους, κάναμε εκκωφαντικά live και στα πιο ετερόκλητα μέρη, από φεστιβάλ με πολύ κόσμο, μέχρι το Στέκι Μεταναστών και μικρομάγαζα συνεργατικού εμπορίου. Το 2008, οπότε και το διαλύσαμε, έβγαλα την πρώτη κυκλοφορία μου στη memoryformat και ξεκίνησε η συνεργασία μου με την Ελένη, την Etten και το υπόλοιπο συγκρότημά της. Κράτησε 4 χρόνια, παίξαμε σε πολλά μέρη στην Αθήνα αλλά και στο Λονδίνο, δουλέψαμε πολύ, δημιουργήθηκαν φιλίες και γενικά έγινα λίγο πιο πλούσιος από αυτή τη σχέση. Παράλληλα έτρεχε και το project το προσωπικό. Μετά το 2008 είχα τη δυνατότητα, παρόλο που δεν είχα άλλη κυκλοφορία επίσημη, να παίξω σε όλα σχεδόν τα συναυλιακά μέρη στην Αθήνα, να παίξω στα yuria, στο moving silence festival, στο Πολλής Μουσικής, στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, μέχρι και τριήμερο φεστιβαλάκι συνδιοργανώσαμε με άτομα όπως ο Άγγελος κυρίου. Όλα αυτά έγιναν φυσικά με την εμπιστοσύνη και τη βοήθεια φίλων και γνωστών. Εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν και οι Sick Boys Connection, ένα συγκρότημα που υπάρχει εν υπνώσει και που δημιουργήθηκε μαζί με τον Βαγγέλη Μουσίκα και τον Νίκο Κονδύλη. Μαζί ηχογραφούμε εξ αποστάσεως μιας και ο Βαγγέλης μένει Λονδίνο, ο Νίκος Θεσσαλονίκη κι εγώ Πειραιά. Καμιά φορά κάνουμε και live. Τέλος υπάρχει και το μόρφωμα, ας το πω έτσι, La Situation Conga, που μπορεί να χωρέσει από 3 έως 12 μέλη μέχρις στιγμής και αποτελεί ένα όχημα για ελεύθερο αυτοσχεδιασμό και ομαδική ψυχανάλυση ενίοτε.

DSC_5344

Δεν μπορώ να αποφασίσω εύκολα αν είναι πλεονέκτημα ή όχι να δουλεύεις μόνος, αλλά όταν δουλεύεις μόνος δεν έχεις περιορισμούς στην κατεύθυνση που θες να έχει ένα κομμάτι και βέβαια δεν έχεις και ιδιαίτερους χρονικούς περιορισμούς. Έχεις, εν ολίγοις, πλήρη έλεγχο και άνεση ταυτόχρονα. Από την άλλη, με το συγκρότημα έχεις ευθύνη, μοιράζεσαι μια ευθύνη. Συναποφασίζεις λιγότερο ή περισσότερο τι θα γίνει με το συγκρότημα, πρέπει να είσαι εκεί στις πρόβες, στο soundcheck, στο live, δεν πρέπει να τους κρεμάσεις, μαθαίνεις να ακούς τον άλλον και κερδίζεις από την ανταλλαγή αυτή. Γενικά θα έλεγα πως αυτό που έχω κερδίσει από την ενασχόλησή μου με τα μουσικά είναι οι γνώσεις και η συνεργασία με όλον αυτόν τον κόσμο που μου έχει προσφέρει απίστευτη και ανιδιοτελή βοήθεια: Sister Overdrive, Μάνος Μαρκετάκης, Βαγγέλης Μουσίκας, Άγγελος κυρίου, Φώτης Παπαθεοδώρου, Polygrains, Etten, Δανάη Στεφάνου, Παναγιώτης Σπούλος, Γεωργία Καρύδη, Μαριλένα Ορφανού, Νατάσα Γιανναράκη, Γιώργος Τούρλας, Νεκτάριος Παππάς, Εskaei, Αδριανός Ζαχαριάς, Coti, τα παιδιά από την Lower Parts, Δημήτρης Παπαδάτος και πολλοί άλλοι…

Τον δίσκο τον ονόμασα Looting επειδή είχα πολύ έντονες κάποιες εικόνες λεηλασίας στο μυαλό μου από ειδήσεις κλπ και βγήκε σαν αντίδραση της στιγμής, δεν το σκέφτηκα πολύ. Νομίζω ότι υποσυνείδητα έχει να κάνει με το ότι τόσο θρασύτατα λεηλάτησα ένα κάρο samples.

Θα ήθελα να βελτιώσω τα live μου γιατί νιώθω ότι σχεδόν κοροϊδεύω τον κόσμο. Ιδανικά θα ήθελα να φτιάξω ένα συγκρότημα, κάτι καινούριο. Φαντασιώνομαι ότι κάνω live με μπάντα και παίζουμε κάτι που συνδυάζει τους Pop Group και το Οn the corner του Miles Davis J . Θέλω να νιώσω πάλι πόσο ριψοκίνδυνο και ωραίο είναι να κάνεις live, το έχω χάσει αυτό. Έχω πάρα πολλές ιδέες καταγεγραμμένες για κομμάτια και είμαι πολύ κοντά στο να ολοκληρώσω κάποιες από αυτές και να ξεκινήσω διερευνητικά να τις στέλνω σε κάποια εταιρεία. Νομίζω ότι θα είναι κάτι σε διαφορετικό κλίμα από αυτό του Looting. Δεν περιμένω ότι θα ζήσω από τη μουσική, γενικά θέλω να μπορώ να γράφω μουσική και να έχω μια αναγνώριση από άτομα που εκτιμώ.

Η λιτότητα έφερε τρομερή εργασιακή επισφάλεια και κυρίως ανεργία. Οι φίλοι μου, ο κοινωνικός μου κύκλος πασχίζει να κρατήσει μια δουλειά, να εργαστεί αξιοπρεπώς χωρίς να σπάει το κεφάλι του καθημερινά. Το είδα και στον εαυτό μου, πέρασα απολύσεις, κάρτες ανεργίας, επισφάλεια, αφραγκίες, ασθένειες. Το κομμάτι δεν έχει να κάνει με την μελαγχολία του πράγματος αλλά με τον καθημερινό αγώνα, με το σπάσιμο αυτό.

Τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα βυθίστηκαν στη φτώχεια και είναι προφανές τι συνέπειες έχει αυτό, δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο, να μην έχεις ας πούμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη π.χ. Οι μεσαίες τάξεις από τις οποίες προέρχομαι εξουθενώθηκαν ψυχικά και σωματικά. Η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια πολύ άσχημες συμπεριφορές, αρκετός κόσμος έγινε αυτοκαταστροφικός ή κλείστηκε πολλές φορές οριστικά στον εαυτό του. Νομίζω ότι μια ολόκληρη κοινωνία λοιδορήθηκε και ταπεινώθηκε όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία 40 χρόνια. Και βέβαια έχουμε και την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, ακόμη και σε “ισχυρές” μέχρι πρότινος οικονομίες όπως της Γαλλίας.

Δεν θέλω να δικαιολογήσω τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ νωρίς για να πούμε ότι τα πάει καλά ή άσχημα κάπου. Εγώ θα ήθελα καταρχήν να κάνει αυτά που υποσχέθηκε προεκλογικά. Παρακολουθώ τον ΣΥΡΙΖΑ από παλιά. Νομίζω ότι έχει τις ρίζες του στις συμμαχίες των αριστερών οργανώσεων μετά το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα των αρχών του 2000 και θεωρούσα πάντοτε ότι είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα. Μου αρέσει ότι εν πολλοίς είναι ένα κόμμα που συνδιαμορφώθηκε από όλες αυτές τις συνιστώσες και αυτή είναι μια πολύ καλή παρακαταθήκη για το μέλλον του. Σίγουρα υπάρχουν προβλήματα και εξουσιαστικές τάσεις, αλλά αυτά υπάρχουν ακόμη και σε χώρους που έχουν κάνει τις αντεξουσιαστικές αρχές σημαία τους. Κάποια βήματα που έγιναν τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε συμβολικό επίπεδο είναι πολύ θετικά και γουστάρω πάρα πολύ και ελπίζω να συνεχιστούν και με πιο ουσιαστικά βήματα (ιθαγένεια, κατάργηση φυλακών τύπου Γ, κατάργηση του φράχτη στον Έβρο, αφοπλισμός αστυνομίας κλπ). Ελπίζω να τους βγει και το στοίχημα της διαπραγμάτευσης. Μόνο γενικά μπορώ να μιλήσω και αφηρημένα, αλλά η καταπολέμηση της φτώχιας και της ανεργίας θα κάνει όντως καλύτερα τα πράγματα.

Νομίζω ότι είναι ελπιδοφόρο ότι αρκετός κόσμος δεν έχασε την αξιοπρέπειά του και προσπάθησε να βελτιώσει τη ζωή του χωρίς να ποδοπατήσει τον διπλανό του. Αντίθετα συνεργάστηκε μαζί του ή κινήθηκε με αλληλέγγυο τρόπο.

DSC_5394

Με ενοχλούν πολλά, αλλά κυρίως η ημιμάθειά μου, η αναβλητικότητά μου και το ότι είμαι ισχυρογνώμων χωρίς να το καταλαβαίνω. Και το ότι είμαι αγύμναστος.

Η αισθητική είναι μάλλον μια πολιτική κατεύθυνση. Το γεγονός ότι όλα καταλήγουν να είναι εμπόριο και διαπλοκή με ενοχλεί φοβερά. Πολλές αξιόλογες προσπάθειες, ας πάρουμε το θέμα του πολιτισμού, κατέληξαν σε αποτυχία γιατί δεν άντεξαν στον ανταγωνισμό, γιατί δεν είχαν τις “γνωριμίες”, γιατί δεν έκαναν το “κατάλληλο” promotion, δεν είχαν την απαραίτητη χρηματοδότηση κλπ. Είναι γεγονότα που με φέρνουν σε αγανάκτηση και με απογοητεύουν.

Νομίζω ότι εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων μετά από κάθε σχέση είμαι καλύτερος άνθρωπος. Δεν βλέπω κάποια άμεση σύνδεση του έρωτα με τη μουσική μου αλλά γενικότερα οι σχέσεις μου με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ αισθητικά και πολιτικά και σε ζητήματα συμπεριφοράς.

Η ικανοποίηση κάποιων υλικών αναγκών συχνά είναι αρκετή αλλά πραγματικά ευτυχισμένος νιώθω όταν βρίσκομαι μαζί με φίλους και κάνουμε πράγματα με κοινό ενδιαφέρον. Οι συνεργασίες, η αλληλεγγύη, η κοινή προσπάθεια σε κάτι ακόμη κι αν αυτό είναι ένα πάρτι με κάνει και νιώθω καλά. Μ’ αρέσει γενικά να είμαι με κόσμο, με ανθρώπους κι ας συζητάμε τα πιο γελοία πράγματα. Και όταν κάνω ένα καλό live με φτιάχνει απίστευτα.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους, τα ξέρουν όλα και μιλάνε για τα πάντα με προφητικό τρόπο, λες και έχουν το χάρισμα. Αυτό με εκνευρίζει πιο πολύ από όλα.

Λένε ότι η νοσταλγία δείχνει ότι δεν μπορείς να “θάψεις” αυτό που έχει τελειώσει, που έχει πεθάνει, και έχω περάσει αρκετά μεγάλο διάστημα της ζωής μου έτσι. Νομίζω ότι δεν μου συμβαίνει πια σε τέτοιο μεγάλο βαθμό. Ζηλεύω τα άτομα που κοιτάνε μπροστά και αντιλαμβάνονται τις δυναμικές του καιρού τους με βάση κάποια κριτήρια βέβαια, πάντα.

Νομίζω ότι αρκετός κόσμος της γενιάς μου μεγάλωσε με κάποιες βεβαιότητες και με βάση κάποια προκαθορισμένη ιδέα για το ποια θα είναι η εξέλιξή του. Αν μπορούσα θα άλλαζα αυτή την οπτική. Οι αλλαγές στη ζωή είναι το μόνο σίγουρο, ίσως.

Το γεγονός ότι έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου σε πόλεις και μάλιστα μεγάλες πόλεις έχει επηρεάσει τη μουσική μου και τη ζωή μου ολόκληρη. Γενικά το πώς είναι διαμορφωμένος ένας χώρος, ακόμα και το πώς βάζεις τις καρέκλες σε ένα τραπέζι δημιουργεί διάφορες δυναμικές, δημιουργεί σχέσεις ιεραρχίας, προκαλεί αποκλεισμούς αλλά και γόνιμες συναντήσεις. Οι πόλεις εμένα μου φέρνουν στο μυαλό τον στίχο “όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν” και κάπως έτσι είναι και η μουσική που κάνω, έχει αρκετά στοιχεία επανάληψης με ανεπαίσθητες αλλαγές.

Τι με έχει μάθει η ζωή; Δύσκολη ερώτηση, δεν μπορείς να απαντήσεις χωρίς να ακουστείς εξυπνάκιας χεχεχε…».

DSC_5403a1320360565_10

Το Looting του Big Fat Lips κυκλοφορεί από την Phase!Records.

Άκουσε ολόκληρο το άλμπουμ εδώ.

Follow us:

www.facebook.com/grekamag

http://instagram.com/grekamag

https://twitter.com/GREKAMAG_