Ο Cream Cracker ήρθε στα χέρια μου μέσα σε ένα μικροσκοπικό κλουβί μια πολύ θλιβερή μέρα. Μου τον έδωσε κάποιος εκτροφέας που λάβαινε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού μαλινουά, κάπου στην Καλλιθέα. Την ημέρα που μου τον έδωσαν έγινε κάτι τρομερό στον διαγωνισμό των καναρινιών. Μόλις έγινε η απονομή των νικητών, και ενώ ο κόσμος είχε αρχίσει να διαλύεται, κάποιος από τους νικητές δεν άντεξε τη χαρά και έπαθε έμφραγμα την ώρα που κατέβαινε την σκάλα. Μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο ο άνθρωπος πέθανε και έτσι αυτός ο διαγωνισμός θα πρέπει να είναι μια οδυνηρή ανάμνηση για όσους συμμετείχαν.

Η εκδήλωση γινόταν στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη και είχε πάρα πολύ κόσμο από όλη την Ελλάδα -είναι πάρα πολλοί οι Έλληνες καναρινόφιλοι, πιο πολλοί από όσους μπορείς να φανταστείς: εκτροφείς, χομπίστες, απλά περίεργοι. Είχε επίσης πολλά καναρίνια που διαγωνίζονταν μόνα τους και σε τετράδες. Κάποια τραγουδούσαν συγκλονιστικά. Ο Cream Cracker δεν ήταν από τους διαγωνιζόμενους, που σημαίνει ότι δεν ήταν από τους συγκλονιστικούς τραγουδιστές, ήταν όμως απίστευτα ήρεμος, τόσο που στην αρχή νόμισα ότι ήταν ναρκωμένος για να μην τρομάξει από το ταξίδι. Δεν ήταν. Απλά είχε μεγαλώσει σε ένα κλουβί που ήταν σχεδόν όσο και το μήκος του και είχε ζήσει για μήνες ακίνητος και μέσα στο σκοτάδι. Έτσι τα εκπαιδεύουν τα μαλινουά για να γίνουν καλοί τραγουδιστές, στο σκοτάδι. Τα κλείνουν σε μια ντουλάπα χωρίς φως για να είναι συγκεντρωμένα και τους βάζουν να ακούν όλη μέρα το κελάηδισμα των εκπαιδευτών που είναι παλιοί καλοί τραγουδιστές. Φως βλέπουν για λίγο, ίσα για να φάνε και να πιουν νερό και μετά επιστρέφουν πάλι στο σκοτάδι.

10

Εκεί στη μοναξιά, το σκοτάδι και το στριμωξίδι που είχε ζήσει σχεδόν τους περισσότερους μήνες της ζωής του, ο Cream Cracker είχε εξημερωθεί μέχρι ζαβλακώματος. Σε κοιτούσε ακίνητος, κουνώντας μόνο το κεφάλι χωρίς να τρομάζει ή να αντιδρά, ακόμα και στην πιο απότομη κίνηση. Κι όταν τον πήγα στο σπίτι και τον έβαλα σε μεγάλο κλουβί, δεν ήξερε τι να κάνει. Στεκόταν πάνω σε ένα κλαδί, τίναζε τα φτερά του και δίσταζε ακόμα και να πηδήσει στο διπλανό καλαδάκι. Χρειάστηκαν πολλές μέρες για να κάνει ό,τι θα έκανε κάθε πουλί: να πετάει από κλαδί σε κλαδί και να φτερουγίζει. Όταν όμως εγκλιματίστηκε στο νέο του σπίτι έγινε το πιο cool πουλί του κόσμου. Πουλί με τρόπους και χαλάλι η εκπαίδευση και τα σκοτάδια γιατί τίποτα δεν πήγε χαμένο. Όταν αποφάσισε να ανοίξει το στόμα του, το τραγούδι του ήταν σχεδόν σοκαριστικό, δεν είχε καμία σχέση με τον ήχο καναρινιού. Ξεκίναγε με ένα χαμηλόφωνο κουκ κουκ κουκ, γινόταν κλοκ κλοκ κλοκ και μετά άλλαζε συνέχεια ήχους, ήρεμα όμως και χαμηλά, χωρίς τις τσιρίδες και τα κρεσέντα των άλλων καναρινιών. Έτσι ύπουλα και χαλαρά που ξεκίναγε να τραγουδάει ξάφνιαζε και όποιον ερχόταν στο σπίτι και τον άκουγε για πρώτη φορά, κανείς δεν πίστευε ότι αυτός ήταν ήχος από καναρίνι.

Με τον Cream Cracker δεθήκαμε πολύ από την πρώτη στιγμή. Χοροπήδαγε από τη χαρά του κάθε φορά που έμπαινα στο σπίτι και πλησίαζε προς το μέρος μου με ανοιχτά φτερά. Και μετά άρχιζε το τραγούδι. Τραγούδαγε ασταμάτητα και έμαθε να σιγοντάρει οποιαδήποτε μουσική κι αν έπαιζε, τραγούδαγε ακόμα και μέσα στα άγρια μεσάνυχτα αν σηκωνόμουν και άνοιγα το φως, μερικές φορές τραγούδαγε και με τα φώτα της λάμπας του δρόμου.

0901

Η αγάπη μας ήταν αμοιβαία και τα πηγαίναμε μια χαρά. Μέχρι που ήρθε στο σπίτι η γάτα. Τον έβαλα πάνω στα ντουλάπια της κουζίνας, σχεδόν στο ταβάνι, αλλά πάλι φοβόμουν να μην βρει τρόπο η γάτα και ανέβει και καταλήξει ένα άδοξο γεύμα-ποτέ δεν ξέρεις, γάτα ήταν- έτσι τον πήγα στους γονείς μου.

Ο Cream Cracker μαράζωσε. Σταμάτησε να τραγουδάει, έτρωγε ελάχιστα, άρχισε να χάνει τα φτερά, έπαθε κατάθλιψη. Όταν πήγα να τον δω ήταν αγνώριστος: μαδημένος και ταλαίπωρος, είχε πάλι ζαβλακωθεί και είχε κολλήσει σε ένα κλαδάκι. Τον πήρα πάλι πίσω και τον έβαλα πάνω στον απορροφητήρα [στο μεταξύ μετακόμισα και στο νέο σπίτι δεν έχει χώρο πάνω στα ντουλάπια]. Ξαναγαπηθήκαμε και συνήλθε εντελώς. Όταν πέθανε η γάτα τον κατέβασα πάλι στο σκαμπό του καθιστικού και άρχισε πάλι τις χαμηλόφωνες άριες.

Σήμερα είναι πέντε χρονών. Το καλοκαίρι με τον καύσωνα έπαθε πνευμονία από το κλιματιστικό και κόντεψε να πεθάνει αλλά τη γλίτωσε στο τσακ. Του έμεινε όμως μια βραχνάδα και σταμάτησε να τραγουδάει. Κάνει μόνο τσίου αλλά δεν έχει καμία σημασία. Για μένα θα είναι πάντα ο πιο καλός τραγουδιστής του κόσμου.

06mmm03 0208 0705

10584822_557273797710246_434877242_n

[Ποιος στη χάρη του, έχει γίνει και πίνακας του Dreyk].