Το πιο ωραίο φαγητό στην Κρήτη δεν το έφαγα ούτε σε παραδοσιακή ταβέρνα ούτε σε κυριλέ εστιατόριο, αλλά από τα χεράκια της Μαίρης. Η Μαίρη είναι η θεία του φίλου που μας φιλοξένησε φέτος στο σπίτι του, σε ένα χωριό στα Χανιά. Ένα σπίτι εκατό χρόνων που το ανακαίνισαν αλλά κράτησαν τα παραδοσιακά στοιχεία. Παλιά σε αυτό το σπίτι είχε εργαστήριο ο πατέρας της Μαίρης και έφτιαχνε κουδούνια για ζώα, τα λεγόμενα «λέρια» και προμήθευε όλη την Κρήτη. Η Μαίρη βέρα κρητικιά με έντονο ταμπεραμέντο και πάντα χαμογελαστή έκανε πραγματικότητα το κλισέ ότι οι Κρητικοί είναι φιλόξενοι άνθρωποι.  Αλλά όχι με το ζόρι. Πολύ διακριτικά, ένα πρωί που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε για μπάνιο, μας κάλεσε στο τραπέζι που θα έκανε το βράδυ. «Αν θέλετε και δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε θα χαρώ πολύ να έρθετε». kriti 13 kriti 15 kriti 11 kriti 10 kriti 9 Εννοείται και πήγαμε, το σκεφτόμασταν όλη μέρα. Η Μαίρη, βέβαια, σαν σωστή Κρητικιά, δεν ετοίμασε ένα απλό δείπνο, ετοίμασε ολόκληρο τσιμπούσι. Έστρωσε τραπέζια για πολλά άτομα χωρίς να είναι σίγουρη πόσοι θα έρθουν. Ετοίμασε ένα σωρό σαλάτες με λαχανικά από τον κήπο τους και παραδοσιακή κρητική μυζήθρα να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Άναψε και τον χτιστό φούρνο που έχει στην αυλή της για να ψήσει ένα κατσικάκι σε λαδόκολλα άλλο πράγμα. Όλη μέρα ψηνόταν το πιο νόστιμο κατσικάκι που έχω φάει ποτέ. Από ό,τι μου είπε η Μαίρη, η συνταγή δεν έχει κανένα μυστικό, αντιθέτως είναι πολύ απλή. Έβαλε το κατσικάκι σε λαδόκολλα, έριξε και λίγο λάδι και το άφησε πολλές ώρες να σιγοψηθεί στο φούρνο. Αυτό που μας σέρβιρε με πατάτες φούρνου ήταν θεϊκό. Το κρέας ήταν τόσο νόστιμο και μαλακό που έλιωνε στο στόμα και σε έκανε να χαίρεσαι απλά τη στιγμή. Αλλά όπως επίσης μας είπε η Μαίρη από ένα κρητικό τραπέζι δεν μπορεί να λείπει ποτέ το παραδοσιακό πιλάφι. Και σκέφτεσαι πιλάφι, τώρα, τι το ιδιαίτερο μπορεί να έχει; Κι εκεί που λες να μην το δοκιμάσεις καν, το δοκιμάζεις από καθαρή περιέργεια και ξαφνικά όλες οι γεύσεις δένουν μεταξύ τους. Καταλαβαίνεις αμέσως γιατί ο πατέρας της Μαίρης δεν καθόταν ποτέ στο τραπέζι αν δεν είχε πιλάφι, κάτι ξέρουν οι Κρητικοί. Το πιλάφι το φτιάχνουν από το ζωμό του κατσικιού που έχουν βράσει από πριν και προσθέτουν λίγο λεμόνι, μόνο αυτό. kriti 20 kriti 19 kriti 21 kriti 22 kriti 23 kriti 18 kriti 17 kriti 16 Άλλοι πίναμε κρασί και άλλοι τσικουδιά, και τα δύο σπιτικά, και ό,τι πρέπει για να έρθει η παρέα πιο κοντά και να μας πει και καμιά ιστορία η Μαίρη, που της αρέσει και πολύ. Πολυλογού την έλεγε ο άντρας της, αλλά εμείς την απολαμβάναμε. «Πού έμαθες να μαγειρεύεις», τη ρωτάω. «Άργησα να μάθω, η μαμά μου δεν με έμαθε ποτέ, όταν παντρεύτηκα έμαθα αναγκαστικά. Στην αρχή -δεν σου κάνω πλάκα- ούτε μακαρόνια δεν ήξερα να κάνω σωστά, τα έφτιαχνα λασπωμένα και οι φίλοι με κορόιδευαν. Άρχισα να μαγειρεύω συχνά και στην πορεία έμαθα, τόσο απλά». Σκέφτηκα ότι κι εγώ έχω ελπίδες ακόμη, τουλάχιστον τα μακαρόνια τα κάνω καλά. Μας έλεγε ιστορίες για το πώς γνώρισε τον άντρα της, πως ποτέ δεν της άρεσε να συμβιβάζεται με αυτά που της έλεγαν οι άλλοι να κάνει. «Να περνάτε όσο καλύτερα μπορείτε, να ταξιδεύετε να βλέπετε τον κόσμο αυτά είναι που μένουν τίποτα άλλο. Μην χάνετε καμία ευκαιρία. Και του χρόνου να ξανάρθετε, τώρα που γνωριστήκαμε». IMG_6195 kriti 24 kriti 8 kriti 7 kriti 6 kriti 5 kriti 4 kriti 3 kriti 1

Το φαγοπότι έκλεισε ιδανικά με καρπούζι το οποίο το είχαν βάλει να παγώνει στο ποτάμι που περνάει μέσα από χωριό και ήταν το πιο γλυκό καρπούζι. Εντάξει, μπορεί εκείνη την ώρα να μου φαίνονταν όλα πια υπέροχα. Σίγουρα θα ξανάρθουμε του χρόνου Μαίρη, μήπως μας μάθεις και καμιά συνταγή.