Ακόμα και όταν πέθαινε της πείνας, η μόνη ανάγκη του Ioshua ήταν να ζωγραφίζει κόμικς και να κάνει ποίηση τη ζωή του ως νεαρό gay άντρα στις αργεντίνικες φαβέλες. «Δεν ξέρω πώς κατάφερα να βρω τη θέληση να γράφω, μέσα σε αυτές τις συνθήκες», λέει στο μικρού μήκους ντοκιμαντέρ που γύρισε ο φωτογράφος Juan Delgado για τη ζωή του. Στο Ioshua: Escaping from a Shantytown Closet ο Delgado αφηγείται την ιστορία του νεαρού queer και πολυτάλαντου καλλιτέχνη που κατάφερε να ξεπεράσει τη φτώχια και την απελπισία της τρώγλης και να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. «Πώς μπορούσα να γράφω; Πόσο τρελός ήμουν; Υποσιτισμένος και σχεδόν νεκρός από την πείνα, μόνος σε μία καλύβα φτιαγμένη από ένα φύλλο μετάλλου και πλαστικό αλλά το μόνο που ήθελα ήταν να γράφω…».

portfolio_-JDelgado-13 ioshua

Ο Ioshua συνέχισε να γράφει ιστορίες για τη ζωή του. Έπαιρνε έμπνευση από την Cumbia Villera, την αργεντίνικη μουσική των παραγκουπόλεων που ακουγόταν παντού στις φτωχοσυνοικίες στα ’90s και στην αρχή των ’00s. «Ανακάλυψα την cumbia στο σπίτι μου», λέει, «οι τοίχοι του ήταν πολύ λεπτοί και έμπαζε από παντού. Έτσι, όση μουσική έπαιζαν τα αγόρια στη γωνία του δρόμου έμπαινε μέσα στο σπίτι, μουσική του δρόμου, και είδα μια αισθητική σ’ αυτή».

Ο Ioshua πήγε στο Μπουένος Άιρες, σε καφέ και γκαλερί με την ελπίδα να γνωρίσει ανθρώπους που τους άρεσε η τέχνη και η κουλτούρα. Ονειρευόταν να του μιλήσουν, να μοιραστούν τις σκέψεις τους και τις εμπειρίες τους, να δουν ότι ήταν ίδιος ακριβώς με αυτούς. Αντί γι’ αυτό, εκείνοι τον αγνόησαν.

Μια μέρα ο Ioshua πήγες το μπλοκάκι με τα σχέδιά του σε μια γκαλερί. Στους curators άρεσε αυτό που είδαν και έβαλαν τα σχέδιά του στη βιτρίνα. Τα σχέδια πουλήθηκαν, και πολύ σύντομα εκδόθηκαν σε βιβλίο. Το ίδιο και η ποίησή του. «Δεν πιστεύω στην αυθεντικότητα», λέει, «νομίζω ότι είναι μια μάταιη αναζήτηση. Υποκρισία. Αν μπεις στο λούκι να προσπαθείς να είσαι αυθεντικός, προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο. Έχει γίνει ήδη και καλύτερα».

Αυτό είναι το φιλμ του Delgado

Και εδώ υπάρχει η μουσική του.