Τα πρώτα κορίτσια που έκαναν επίσημα longboard εμφανίστηκαν στη Μαδρίτη το 2010. Σήμερα υπάρχουν 42 «πρεσβείες» σε ολόκληρο τον κόσμο, με κάθε χώρα να έχει τη δική της πρέσβειρα Longboard Girls Crew (LGC). Στην Ελλάδα τις εκπροσωπεί η Βάσια Κοντού (εκπροσωπεί «την Αθήνα στην Ελλάδα»).

Πώς ξεκίνησε το Longboard Girls Crew;
Η ιδέα του female longboarding ξεκίνησε από κοπέλες στην Ισπανία. Εκεί υπήρχε σνομπισμός από τους άνδρες και αποφάσισαν να κάνουν ένα crew. Έφτιαξαν ένα βιντεάκι, το ανέβασαν στο YouΤube και σιγά-σιγά άρχισαν να λαμβάνουν μηνύματα από κορίτσια όλου του κόσμου: «κι εμείς θέλουμε να το κάνουμε». Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια εμφανίστηκαν παντού ομάδες. Σήμερα το Longboard Girls Crew έχει πάρει τεράστια έκταση, υπάρχει ένα τεράστιο community. Οι εκπρόσωποι κάθε χώρας έχουμε αναπτύξει διεθνές δίκτυο στο Facebook. Για ό,τι χρειαζόμαστε εκπέμπουμε σήμα και οι υπόλοιποι οργανώνονται για να μας βοηθήσουν, από τη διοργάνωση ενός τεράστιου event μέχρι να μαζέψουμε απαραίτητα αγαθά για φυσικές καταστροφές – όπως έγινε πριν από λίγο καιρό για τον σεισμό στις Φιλιππίνες. Αλλά και για πιο απλά πράγματα: αν θέλει κάποιο κορίτσι από το crew να πάει π.χ. στο Παρίσι, στέλνει μήνυμα και κανονίζει να βρεθεί με την εκεί ομάδα και ξαφνικά έχουμε παρέα σε όλο τον κόσμο. Έχει έρθει κόσμος εδώ από το εξωτερικό κι έχουμε περάσει καταπληκτικά.

IMG_0081 IMG_5500 IMG_5341

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το longboard;
Το longboard μου άρεσε από τότε που ήμουν στο Λονδίνο. Το έβλεπα στον δρόμο κι έλεγα «τι ωραία!». Όταν γύρισα στην Αθήνα και μου δόθηκε η ευκαιρία πήγα και αγόρασα ένα longboard. Εν τω μεταξύ, εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει να ασχολείται με το longboard και μια φίλη μου, η Βικτόρια, έτσι αρχίσαμε να κάνουμε μαζί. Μετά ψάξαμε και βρήκαμε κι άλλα κορίτσια. Κάναμε παρέα, γυρίζαμε στην Αθήνα και σιγά-σιγά κολλήσαμε.

Γιατί longboard και όχι οποιαδήποτε άλλη σανίδα;
Αυτά που μπορείς να κάνεις με longboard είναι καταπληκτικά, μου ταιριάζει και με εκφράζει. Μπορείς να χορέψεις πάνω του, είναι γλυκό. Το αγαπημένο μου κόλπο είναι όταν φιλάω το αγόρι μου πάνω στο σανίδι. Ένα άλλο τρικ που αγαπώ είναι το crap slide: ακουμπάς τα δύο χέρια πίσω, «σαν να κυλιέσαι στα πατώματα», που λέει και η Δανάη.

Πιστεύεις πως είναι τρόπος ζωής ή σπορ;
Ε, τρόπος ζωής πια. Και σπορ. Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις και ως μέσο μεταφοράς μέσα στην πόλη. Στην Αθήνα, βέβαια, υπάρχει πρόβλημα με τους δρόμους και τους οδηγούς. Σε άλλες χώρες όπου το longboard είναι πιο διαδεδομένο διοργανώνονται πολύ μεγάλα events, με πολλούς χορηγούς και πολύ κόσμο και γίνονται διαγωνισμοί. Αυτό, βέβαια, αφορά την ταχύτητα, το downhill. Το longboard έχει και μια extreme πλευρά. Όταν το χρησιμοποιήσεις για την ταχύτητα είναι σπορ, έχει ρίσκο, επικινδυνότητα, απαιτεί συγκεκριμένα μέτρα ασφάλειας. Έτσι όπως το χρησιμοποιούμε εμείς, είναι τρόπος ζωής.

Ποια είναι η αίσθηση πάνω στο σανίδι;
Δημιουργεί πάρα πολλά συναισθήματα, κυρίως ελευθερία, ηρεμία, γαλήνη. Όταν είσαι πάνω στο σανίδι δεν σε ενδιαφέρει τίποτα, είναι πραγματικά πολύ όμορφη η αίσθηση. Νιώθεις χαρά! Ξαφνικά, με το που ανεβαίνεις πάνω του σταματάνε όλα, το άγχος, οι υποχρεώσεις, και έχεις προσωπικό χρόνο τον οποίο απολαμβάνεις και είναι γεμάτος με ξεγνοιασιά κι ελευθερία.

IMG_5313 IMG_5288 IMG_5273 IMG_5490

Πες μου το αγαπημένο σας σποτ και τις αγαπημένες σας διαδρομές.
Στην Κατεχάκη υπάρχει το «lovespot», έτσι το αποκαλούμε. Είναι καταπληκτικό να κάνεις μεγάλες αποστάσεις μαζί με το crew γιατί γελάς, κάνεις πλάκα, διασκεδάζεις. Στην Παγκόσμια Ημέρα του Skateboarding ξεκινήσαμε από τον Χολαργό και καταλήξαμε στο Σύνταγμα, στο Color. Ήμασταν πάρα πολλές κοπέλες και μας ακολουθούσαν και κάποια παιδιά με ένα βανάκι και μας βιντεοσκοπούσαν. Ήταν αστείο – τα παιδιά είχαν σταματήσει όλη την κίνηση και δεν τους ένοιαζε που τους έβριζαν. Μας είχαν αφήσει ελεύθερο τον δρόμο και ρίξαμε πολύ γέλιο, πιανόμασταν χέρι-χέρι και τέτοια. Πάντα, όταν είμαστε στον δρόμο, η μία κοιτάζει την άλλη και την προσέχει, φωνάζουμε «πρόσεχε», υπάρχει αλληλεγγύη. Υπάρχει μόνο good vibe. Παρ’ όλο που είμαστε διαφορετικές ηλικίες, μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για το longboard.

Ποια είναι η καλύτερη διαδρομή που έχεις κάνει;
Η καλύτερή μου διαδρομή ήταν στη Βασιλίτσα, στο βουνό στα Γρεβενά, εκεί πάμε κυρίως για snowboard. Ήταν ένας δρόμος πάνω από τις δυνατότητές μου και τα κατάφερα. Ήταν Πάσχα, άνοιξη, όλα ανθισμένα. Ήμουν με το αγόρι μου και κατέβηκα σχεδόν ένα ολόκληρο βουνό με μουσική και ταχύτητα. Ήταν πολύ ωραία.

Τι μουσική έπαιζε στ’ αυτιά σου εκείνη την ώρα;
Γκαραζοπάνκ από τα ’60s και τα ’70s.

Τι μουσική ακούς όταν είσαι πάνω στο longboard;
Συνήθως, όταν είμαι πάνω στο σανίδι, δεν ακούω μουσική. Μου αρέσει να νιώθω τι συμβαίνει γύρω μου. Ειδικά στον δρόμο δεν ακούω καθόλου μουσική γιατί φοβάμαι τους οδηγούς και θέλω να ξέρω από πού προέρχεται κάθε ήχος. Έχω τα αυτιά μου και τα μάτια μου ανοιχτά. Όταν είμαι πιο χαλαρή, στο lovespot, μου αρέσει να ακούω μουσική surf, garage, hardcore και λίγο hip hop. Δεν βάζουμε πολλή μουσική, μόνο όταν μας τη βαρέσει.

Ποιες είναι οι αντιδράσεις το κόσμου;
Α, αυτό έχει πολλή πλάκα. Μας χειροκροτούν, μας φωνάζουν «μπράβο κορίτσια, συνεχίστε», είναι φοβερές οι αντιδράσεις. Μας λένε «συγχαρητήρια, δεν έχουμε ξαναδεί κορίτσια να το κάνουν». Πολλοί δεν ξέρουν τι είναι το longboard και μας ρωτάνε «μα καλά, γιατί είναι τόσο μεγάλο;». Μας ρωτάνε διάφορα, αλλά πάντα καλοπροαίρετα. Μας λένε ότι αυτό που βλέπουν είναι πάρα πολύ ωραίο θέαμα, ότι είμαστε όμορφες και τέτοια. Αυτό που με είχε κάνει να νιώσω τέλεια το είπε ένας ταξιτζής. «Πρώτη φορά βλέπω τόσο όμορφη κοπέλα να είναι πάνω σε skate μόνη της. Θα είσαι μοναδική». Μια φορά ρώτησε κάποιος τη Δανάη «το τσουλάς το σανίδι;» και της έκλεισε το μάτι.

IMG_5317 IMG_5329 IMG_5480 IMG_5411 IMG_5429

Πώς σας αντιμετωπίζουν τα αγόρια.
Το skate και το longboard διαφέρουν κάπως μεταξύ τους. Έχουν, βέβαια, κάποια κοινά – το πιο σημαντικό είναι η ωραία αίσθηση όταν είσαι πάνω στο σανίδι, όλα τα άλλα είναι διαφορετικά. Στην αρχή, όταν είχαμε ξεκινήσει να πηγαίνουμε στο Σύνταγμα όπου είχε και πολλούς σκέιτερς, ένιωθα λίγο περίεργα, αλλά έχουμε γίνει φίλοι πλέον. Οι άνδρες longboarders –επειδή στην Ελλάδα έχουν πολύ πιο ανεπτυγμένο επίπεδο από μας– δεν κάνουν απλώς cruising στην πόλη. Κατεβαίνουν κατηφόρες με μεγάλες ταχύτητες και συνήθως βαριούνται να έρθουν μαζί μας. Αλλά το κλίμα μεταξύ μας είναι τέλειο, έρχονται κάποιες φορές μαζί μας για τη φάση. Είμαστε πολύ αγαπημένοι.

Τι αλλαγές θα ήθελες να γίνουν στην πόλη ώστε να γίνει πιο φιλική για τα σανίδια;
Να υπάρξουν δρόμοι. Το πιο βασικό για τους ποδηλάτες, τους skaters και τους longboarders είναι οι υποδομές. Η Αθήνα είναι πραγματικά επικίνδυνη, οι δρόμοι έχουν πολλές λακκούβες, μπαλώματα. Εκεί που είσαι στον δρόμο και νιώθεις ασφάλεια ξαφνικά μπορεί να χτυπήσεις πάρα πολύ άσχημα. Εάν υπάρχει μια λακκούβα, την επισημαίνουμε. Δεν μπορούν να αναπτυχθούν το longboard και το skate στην Ελλάδα, αν δεν φτιάξουν οι δρόμοι. Πρέπει να είσαι λίγο κάφρος για να τολμήσεις να βγεις στον δρόμο. Στην αρχή φοβόμασταν να βγούμε.

Έχεις φοβηθεί ποτέ;
Όταν παίρνω ρίσκο και είναι πάνω από τις δυνατότητές μου, ναι, φοβάμαι – όταν κατεβαίνω μια μεγάλη κατηφόρα, έναν λόφο, ας πούμε, αλλά αυτός είναι ο στόχος μου. Θέλω να κάνω downhill και όχι απλώς cruising μέσα στην πόλη. Για να μάθεις downhill πρέπει να πάρεις ρίσκο, δεν μαθαίνεις αν δεν ριψοκινδυνεύσεις. Έχουν τύχει διάφορα, να φοβηθώ, να τραυματιστώ, αλλά δεν με ενδιαφέρει αυτό καθόλου. Η πώρωση είναι πολύ μεγάλη.

Ποιος είναι ο πιο επικός ή χειρότερος τραυματισμός σου;
Στο ΟΑΚΑ έσπασα την πρώτη μου σανίδα – ήταν αστείο, γελοίο και άσχημο ταυτόχρονα. Κατεβαίναμε μια κατηφόρα, μαθαίναμε slide στα κορίτσια και δίπλα έπαιζαν κάτι τύποι με τηλεκατευθυνόμενα αυτοκινητάκια για μοντελισμό. Ανέβηκα στο σανίδι για να δείξω σε ένα κορίτσι πώς να σταματάει και αυτοί μπήκαν εκεί που κάναμε εμείς προπόνηση κι έριξαν το αυτοκινητάκι πάνω μου με 120 χιλιόμετρα την ώρα! Ήταν μετωπική σύγκρουση, γύρισα δυο φορές στον αέρα, γύρισε το πόδι μου και νόμιζα ότι το έσπασα. Έσπασε η σανίδα μου, που ήταν πολύ καλή, φτιαγμένη γι’ αυτό που ήθελα. Είναι κάπως αστείο που πήγα να σκοτωθώ από ένα αυτοκινητάκι.

Ποιο είναι το κατάλληλο μέρος για να ξεκινήσει ένας αρχάριος και τι πρέπει να προσέξει γενικά;
Το lovespot, κοντά στο σταθμό Κατεχάκη, επειδή είναι επίπεδη επιφάνεια. Είναι μεγάλο σποτ και φαρδύ. Στην αρχή πρέπει να βάζεις πάντα προστατευτικά. Είμαι της άποψης ότι στην αρχή πρέπει να είσαι φλώρος. Είναι κρίμα να σπάσεις το πόδι ή το χέρι σου επειδή δεν ξέρεις. Πρέπει να νιώσεις άνετα στο σανίδι και μετά κάνε ό,τι θες. Δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση για να μπεις στο crew. Απλώς έλα να το δεις και, αν σου αρέσει, έρχεσαι μαζί μας να μοιραστούμε την καλή ενέργεια και είναι στο χέρι σου αν θα ασχοληθείς ή όχι. Πρέπει να προσέξει κανείς, να είναι συγκεντρωμένος στο πού θα βάλει τα πόδια του, να βρει την ισορροπία του, να μην είναι επιπόλαιος και να τα κάνει όλα γρήγορα. Πρέπει να είναι σωστός, μεθοδικός και προσεκτικός και πάντα να φοράει προστατευτικά και –κυρίως– κράνος. Τα προστατευτικά βοηθάνε πολύ στην ψυχολογία, νιώθεις πιο σίγουρος και μπορείς να συγκεντρωθείς. Προτείνω μεγάλη σανίδα τύπου downhill – το μεγάλο μήκος βοηθάει στην ισορροπία. Αν θες να κινηθείς μέσα στην πόλη, είναι καλύτερο να έχεις ένα πατίνι μικρό σε μέγεθος, ένα cruiser. Είναι πιο βολικό γιατί είναι πιο ευέλικτο. Το μεγάλο είναι τέλειο στους μεγάλους δρόμους και κοντά στη θάλασσα.

IMG_9979 IMG_5349 IMG_5375 IMG_9850 IMG_9946IMG_0020

Μέσα από το crew έχουν δημιουργηθεί δεσμοί φιλίας;
Είχε έρθει ένας Γερμανός, ο Simon pro rider, στην Αθήνα και περάσαμε τέλεια. Τον πήγαμε βόλτα να γνωρίσει τη βρομιά του κέντρου, τον πήγαμε Παπάγου, έγινε κολλητός με έναν φίλο μας, του άρεσε τόσο που μας έφτιαξε κι ένα βιντεάκι που πήρε πολύ καλές κριτικές, Γνωρίσαμε μια κοπέλα από τη Σουηδία, τη Fleur. Μεταξύ μας έχουμε αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς φιλίας, τις αγαπάω όλες, αλήθεια. Τις βλέπω εκεί που είμαστε με τα πατίνια και τους φωνάζω «αγάπη μου, αστέρι μου, χορεύτριά μου». Μέσα από αυτό γνώρισα τη Δανάη, η οποία μπήκε εντελώς τυχαία και κολλήσαμε. Υπάρχουν κι άλλες ομάδες στη Θεσσαλονίκη, στον Βόλο, στην Κρήτη, στη Λάρισα, στην Αλεξανδρούπολη, παίρνουμε μηνύματα από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Είναι ένα δίκτυο που μεγαλώνει, εξελίσσεται και ανεβαίνει το επίπεδο. Στόχος μου είναι να αναδειχτεί και να μεγαλώσει η γυναικεία ομάδα στην Ελλάδα.

Τελικά, υπάρχουν αντρικά και γυναικεία σπορ ή όλα αυτά είναι προκαταλήψεις;
Για μένα αυτά είναι προκαταλήψεις, αλλά οι άνδρες έχουν περισσότερους μύς και πιο δυνατά πόδια, λόγω ανατομίας. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν μπορεί να το κάνει μια γυναίκα ή να το υιοθετήσει ως τρόπο ζωής. Μπορεί να ευχαριστηθεί και να το αγαπάει. Κάποια σπορ είναι πιο εύκολα για τους άντρες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το longboard είναι ένα ανδρικό σπορ.

Ποια είναι τα όνειρά σου και τα σχέδια για το μέλλον;
Ταχύτητες μεγάλες, βουνά, λαγκάδια και το όνειρό μου είναι να μαζευτούμε όλοι οι longboard riders και skaters να κάνουμε ένα τεράστιο event, να συγκεντρωθεί κόσμος να δει το longboard, να το ευχαριστηθούμε όλοι και να γίνει χαμός.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα σποτ και τις ενέργειες του crew στην επίσημη σελίδα τους στο Facebook: Longboard Girls Crew Greece.

www.facebook.com/LongboardGirlsCGreece

http://longboardgirlscrew.com

Κείμενο: Βιταμίνα Καλογερά
Φωτογραφίες: Πάνος Κέφαλος

Από το ΓΚΡΕΚΑ #4 που κυκλοφορεί στα περίπτερα, στο πρακτορείο ξένου τύπου στην Ομόνοια και μπορείς να αγοράσεις εύκολα με ένα κλικ από εδώ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag